้เขาเตรียมเอาไว้เพื่อให้หลินเมิ้งหยาดีใจ
“ชอบสิ ข้าต้องชอบแน่นอนอยู่แล้ว เจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ ข้าขอบใจเจ้ามาก”
ใบหน้างดงามเผยรอยยิ้มอ่อนหวาน
ร่องรอยของความว้าวุ่นปรากฏขึ้นในดวงตาของชิงหู
ทว่าเขาปกปิดเอาไว้อย่างดี หลินเมิ้งหยาจึงมองไม่ออก
“เช่นนั้นก็ดี จริงสิ หากวันหนึ่งเจ้าเจอเรื่องลำบาก เจ้ายังจำห้องนั้นได้หรือไม่? ข้าซ่อนของหลายอย่างเอาไว้ที่นั่น”
ดวงตาของหลินเมิ้งหยาเปล่งประกายแสดงความประหลาดใจ
“เจ้าซ่อนอะไรไว้? รีบบอกข้ามาเร็ว”
ชิงหูกลับส่ายหน้า
“เจ้าเดาดูสิ”
“เจ้า! เจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ อย่าหนีนะ”
ชิงหูกระโดดหนีลงไปยังชั้นล่าง
หลินเมิ้งหยากระทืบเท้า นางไม่อาจจัดการเขาได้
หลังจากสาวใช้เลือกห้องเสร็จแล้ว ป๋ายจี ป๋ายซ่าวและป๋ายซูอยู่ที่ชั้นล่าง
ป๋ายจื่อและหลินจงอวี้อยู่ที่ชั้นบนเหมือนกับหลินเมิ้งหยา
แม้ที่นี่จะกว้างใหญ่แต่กลับว่างเปล่า
ยังมีห้องว่างอีกหลายห้อง ทว่าหลินเมิ้งหยาเอ่ยว่าสักวันจะได้ใช้งาน
มองดูสวนเล็ก หลินเมิ้งหยานึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
แม้ร้านยาทางด้านหน้าจะใหญ่ แต่หากก่อตั้งกลุ่มสามสหายที่นี่ก็ยังนับว่าเล็ก
ยิ่งไปกว่านั้น คนที่อยู่ที่นี่ล้วนเป็นคนธรรมดา แต่คนของเจียงหูมิได้ใจดีเสียหมดทุกคน
สบตากับชิงหู ทว่าอีกฝ่ายกลับส่งสายตาเป็นสัญญาณให้นางวางใจ
หรือเจ้านี่จะเตรียมการเอาไว้แล้ว?
เมื่อสบายใจได้ชั่วคราว หลินเมิ้งหยาจึงพาสาวใช้ไปหาช่างไม้
เหตุเพราะไม่อยากทำให้ความลับเ
