นี่จะกลายเป็นห้องของพวกเจ้าจริงๆ”
เมื่อสิ้นเสียงของหลินเมิ้งหยา สาวใช้ทั้งสี่รีบวิ่งออกไปเลือกห้องของตนเองด้วยความดีใจ
พ่อแม่ของป๋ายจีมองดูพวกนางอย่างมีความสุข
“ท่านพ่อมู่ ท่านแม่มู่ ร้านทางด้านหน้าคงต้องฝากพวกท่านด้วย ส่วนห้องทางด้านนี้เป็นห้องที่จัดเตรียมไว้สำหรับพวกท่านทั้งสอง ข้าได้ยินป๋ายจีเล่าว่านางยังมีน้องชายและน้องสาว เช่นนั้นรับพวกเขามาอยู่ด้วยกันที่นี่เถิด”
หลินเมิ้งหยาแสดงความใจกว้าง คนชราทั้งสองรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก
ที่ดินในเมืองหลวงแห่งนี้แพงมาก ทว่าหลินเมิ้งหยากลับซื้อสวนขนาดใหญ่เช่นนี้ได้ ไม่ว่าใครต่อใครต่างก็รู้สึกอิจฉา
“ขอรับ ขอรับ ขอบพระทัยพระชายา”
ทั้งสองฉีกยิ้มกว้าง ช่วงหลายวันที่ผ่านมา พวกเขาฝากลูกๆ ไว้กับคนข้างบ้าน
เมื่อได้รู้ว่าสามารถรับลูกๆ มาอยู่ที่นี่ได้ พวกเขาจึงรู้สึกซาบซึ้งน้ำใจของหลินเมิ้งหยาเหลือเกิน
นางเดินขึ้นไปบนชั้นสองพร้อมกับชิงหู แม้สาวใช้จะชอบมากแต่สุดท้ายก็เลือกห้องที่ใหญ่และสวยที่สุดเอาไว้ให้หลินเมิ้งหยา
ดังนั้นนางจึงเดินเข้าไปในห้องที่กว้างขวางที่สุดห้องหนึ่ง
นี่เป็นครั้งแรกที่ได้มาในช่วงเวลากลางวัน นางจึงเห็นทุกสิ่งทุกอย่างอย่างชัดเจน
เป็นห้องที่กว้างขวาง เพียงเปิดประตูออก แสงแดดพลันสาดส่องไปทั่วทั้งห้อง
ภายในห้องมีเพียงเตียงขนาดใหญ่หนึ่งหลัง นอกนั้นก็เป็นเพียงของใช้เล็กๆ น้อยๆ
“เจ้าเด็กน้อย ชอบหรือไม่?”
ชิงหูเอ่ยถามหลินเมิ้งหยา ทั้งหมดนี
