ไม่เพียงแค่เหล่าสาวใช้ แม้แต่พ่อแม่ของป๋ายจียังตกตะลึง
แม้นายหญิงจะมีเงิน แต่ถ้ายังซื้อไม่หยุดเช่นนี้ เกรงว่าจะต้องล้มละลายอย่างแน่นอน
แต่ใครใช้ให้วันนี้หลินเมิ้งหยาอารมณ์ดีกันเล่า
พวกนางเดินซื้อของจนกระทั่งมาถึงถนนของร้านสามสหาย สติสัมปชัญญะของหลินเมิ้งหยาจึงกลับมา
หลายวันนี้หยุนจู๋น่าจะมาถึงที่นี่แล้ว อีกทั้งด้านหน้าร้านยังถูกเก็บกวาดสะอาดตา
ครุ่นคิดชั่วครู่ หลินเมิ้งหยาลงจากรถม้าก่อนจะไล่คนของจวนให้กลับไปทั้งหมด
ดังนั้นบนนถนนเส้นนี้จึงเหลือเพียงแค่พวกนางกลุ่มเดียว
“นายหญิง ที่นี่คือ…”
ป๋ายจีมองไปรอบๆ อย่างไม่เข้าใจนัก
หลินเมิ้งหยาหัวเราะ ชี้ไปด้านหน้าร้าน
“ต่อจากนี้ไปที่นี่คือที่ของพวกเรา ไปกันเถิด ตามข้าเข้าไปดู”
สาวใช้ทั้งสี่และหลินจงอวี้ต่างรู้สึกประหลาดใจ
เมื่อมั่นใจว่าคนในจวนกลับไปแล้ว ชิงหูจึงปรากฏตัวที่ด้านหลังของหลินเมิ้งหยา
“เจ้าแน่ใจนะว่าเย่มิได้ตามมา?”
หลินเมิ้งกระซิบเสียงเบา ชิงหูส่ายหน้า ดวงตาปรากฏความสงสัย
“ไม่หรอก แม้แต่องครักษ์ของจวนเองก็กลับไปเกินครึ่งแล้ว”
องครักษ์กลับไปแล้ว? หลินเมิ้งหยาเองก็เริ่มรู้สึกสงสัย ทว่ามิได้เก็บมาใส่ใจ
ร้านไม่ได้ใหญ่มาก ด้านหลังเป็นสวน ทว่าสาวใช้ของนางต่างชอบที่นี่มาก
พวกนางล้วนมองหลินเมิ้งหยาด้วยความเลื่อมใส
“ต่อจากนี้ไป ตึกเล็กหลังนั้นจะเป็นที่พักของพวกเจ้า เข้าไปเลือกห้องกันเองเถิด นำของที่ข้าซื้อมาในวันนี้ไปตกแต่งให้เรียบร้อย ที่
