ลยว่าหลินเมิ้งหยาจะกระพริบตาปริบๆ แล้วกลืนลงไป“นายหญิง ท่าน…ไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”ป๋ายจื่อเอ่ยถามเสียงเบา แต่ไหนแต่ไรมาคุณหนูของนางไม่เคยกินขิงดองมาก่อนนางไม่อาจทนกลิ่นของมันได้ ทุกครั้งที่กินขิงเข้าไป นางมักจะรู้สึกอยากอาเจียนทุกครั้งแม้อุปนิสัยของนางจะเปลี่ยนไป แต่ความเคยชินนี้ไม่เคยเปลี่ยนทว่าวันนี้นางกลับทำให้พวกนางต้องตกตะลึง“ไม่มีอะไรหรอก จริงสิ พวกเจ้ากินข้าวหรือยัง? มานั่งกินด้วยกันสิ”หลินเมิ้งหยายิ้มแย้มโบกมือเรียกพวกนาง รอยยิ้มของนางอ่อนหวานเสียยิ่งกว่าน้ำผึ้งเดือนห้า“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะนายหญิง พวกเรากินแล้ว ขอบคุณนายหญิงมากเจ้าค่ะ”สาวใช้ทั้งสี่หัวเราะแห้งๆ แต่โชคดีที่หลินเมิ้งหยากำลังอารมณ์ดีจึงไม่สังเกตเห็น“จริงสิ อีกเดี๋ยวไปตามครอบครัวของป๋ายจีมาเถิด พวกเราออกไปเดินเล่นข้างนอกกันหน่อย”หากอยู่ในจวนก็อาจจะได้เจอหลงเทียนอวี้รอยยิ้มขวยเขินปรากฏบนใบหน้านวลเหล่าสาวใช้ที่อยู่ด้วยกันทุกวันถึงกับผงะนาย…นายหญิงเปลี่ยนไปพวกนางทั้งกลุ่มออกจากจวนอวี้ หลินเมิ้งหยาใจกว้างเป็นอย่างยิ่งระหว่างทาง ไม่ว่าพบเห็นอะไรก็เอ่ยเพียงซื้อ ซื้อ ซื้อไม่เพียงแค่เหล่าสาวใช้ แม้แต่พ่อแม่ของป๋ายจียังตกตะลึงแม้นายหญิงจะมีเงิน แต่ถ้ายังซื้อไม่หยุดเช่นนี้ เกรงว่าจะต้องล้มละลายอย่างแน่นอนแต่ใครใช้ให้วันนี้หลินเมิ้งหยาอารมณ์ดีกันเล่าพวกนางเดินซื้อของจนกระทั่งมาถึงถนนของร้านสามสหาย สติสัมปชัญญะของหลินเมิ้งหยาจึง
