กลับมาหลายวันนี้หยุนจู๋น่าจะมาถึงที่นี่แล้ว อีกทั้งด้านหน้าร้านยังถูกเก็บกวาดสะอาดตาครุ่นคิดชั่วครู่ หลินเมิ้งหยาลงจากรถม้าก่อนจะไล่คนของจวนให้กลับไปทั้งหมดดังนั้นบนนถนนเส้นนี้จึงเหลือเพียงแค่พวกนางกลุ่มเดียว“นายหญิง ที่นี่คือ…”ป๋ายจีมองไปรอบๆ อย่างไม่เข้าใจนักหลินเมิ้งหยาหัวเราะ ชี้ไปด้านหน้าร้าน“ต่อจากนี้ไปที่นี่คือที่ของพวกเรา ไปกันเถิด ตามข้าเข้าไปดู”สาวใช้ทั้งสี่และหลินจงอวี้ต่างรู้สึกประหลาดใจเมื่อมั่นใจว่าคนในจวนกลับไปแล้ว ชิงหูจึงปรากฏตัวที่ด้านหลังของหลินเมิ้งหยา“เจ้าแน่ใจนะว่าเย่มิได้ตามมา?”หลินเมิ้งกระซิบเสียงเบา ชิงหูส่ายหน้า ดวงตาปรากฏความสงสัย“ไม่หรอก แม้แต่องครักษ์ของจวนเองก็กลับไปเกินครึ่งแล้ว”องครักษ์กลับไปแล้ว? หลินเมิ้งหยาเองก็เริ่มรู้สึกสงสัย ทว่ามิได้เก็บมาใส่ใจร้านไม่ได้ใหญ่มาก ด้านหลังเป็นสวน ทว่าสาวใช้ของนางต่างชอบที่นี่มากพวกนางล้วนมองหลินเมิ้งหยาด้วยความเลื่อมใส“ต่อจากนี้ไป ตึกเล็กหลังนั้นจะเป็นที่พักของพวกเจ้า เข้าไปเลือกห้องกันเองเถิด นำของที่ข้าซื้อมาในวันนี้ไปตกแต่งให้เรียบร้อย ที่นี่จะกลายเป็นห้องของพวกเจ้าจริงๆ”เมื่อสิ้นเสียงของหลินเมิ้งหยา สาวใช้ทั้งสี่รีบวิ่งออกไปเลือกห้องของตนเองด้วยความดีใจพ่อแม่ของป๋ายจีมองดูพวกนางอย่างมีความสุข“ท่านพ่อมู่ ท่านแม่มู่ ร้านทางด้านหน้าคงต้องฝากพวกท่านด้วย ส่วนห้องทางด้านนี้เป็นห้องที่จัดเตรียมไว้สำหรับพวกท่านทั้งสอ
