ล้จะเปิดดำเนินการ หลินเมิ้งหยารู้สึกดีใจเป็นอย่างมากนางที่เดินพาพวกสาวใช้ไปซื้อของมากมายจนเหนื่อยหาร้านน้ำชาเพื่อนั่งพักผ่อน“เจ้าเด็กน้อย ตอนนี้เจ้าร่ำรวยแล้ว ดูเจ้าเด็กน้อยพวกนั่นสิ หาทางกลับบ้านไม่เจอแล้ว”ชิงหูยืนอยู่ข้างกายหลินเมิ้งหยาตลอดเวลา ส่วนหลินจงอวี้และป๋ายซูทำหน้าที่ดูแลความปลอดภัยของพวกสาวใช้เหตุเพราะหญิงสาวหน้าตางดงามทั้งสามอาจดึงดูดพวกหื่นกระหายในสตรีเพศก็เป็นได้ในใต้หล้านี้มีพวกขวางหูขวางตามากมาย“ปล่อยให้พวกนางมีความสุขแบบนั้นสักพัก ปกติพวกนางต้องลำบากดูแลข้า ข้าจึงมีชีวิตอย่างสงบสุขเช่นนี้ได้”หลินเมิ้งหยานั่งอยู่ในห้องบนชั้นสอง มองดูคนทั้งห้าด้านล่างที่กำลังมีความสุขสนุกสนานบางทีอาจเพราะประสบการณ์จากชาติที่แล้ว เมื่อเทียบกับสาวใช้พวกนั้นแล้ว นางจึงมีอายุมากกว่าพวกนางมาก
เมื่อได้นอนเกลือกกลิ้งอยู่บนเตียง หลินเมิ้งหยารู้สึกอารมณ์ดียิ่งนัก
มุมปากยกยิ้มกว้าง ราวกับว่าความสัมพันธ์ระหว่างนางและหลงเทียนอวี้ก้าวหน้าไปอีกขั้นแล้ว
นางครุ่นคิด อันที่จริงท่านหญิงหลินหลางซึ่งอยู่ไกลถึงปิ้งโจวต่างหากที่เป็นคนในสายตาของเขา
แต่ยังมีสุภาษิตหนึ่งกล่าวเอาไว้ว่า “ตึกใกล้น้ำมักได้ดวงจันทร์ก่อน” บางทีนางอาจจะได้รับความรักมาก่อนก็ได้นี่นา
เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมา หลินเมิ้งหยาถึงกับผงะ
สวรรค์โปรด นางกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?
ฝืนหลับตาลง หลินเมิ้งหยาหวังเหลือเกินว่าว่าพรุ่งนี้จะมาถึงเร็วขึ้น
