ของเจ้าให้สำเร็จ แต่ข้าต้องการให้เจ้าดูแลกองกำลังของข้าอย่างลับๆ ได้หรือไม่?”
หลินเมิ้งหยาคิดว่าหยุนจู๋เป็นตัวเลือกที่ดี
หยุนจู๋ปรากฏตัวรวดเร็วดั่งสายลม เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว มีทั้งด้านมืดและด้านสว่าง
นางมิอาจออกหน้าได้ หากมีคนจำชิงหูได้ก็จะมีเรื่องยุ่งยากตามมาทีหลัง
ฉะนั้นหยุนจู๋จึงเหมาะสมที่สุด
“เจ้า…ไม่กล้วข้าหักหลังอย่างนั้นหรือ?”
ร่องรอยของความสงสัยวาดผ่านดวงตาของหยุนจู๋
พวกนางเจอกันเพียงสองครั้ง ทว่าหลินเมิ้งหยากลับเชื่อใจนาง
“ชิงหูเคยบอกว่าตอนที่เจ้าออกจากเถาฮวาอู๋ เจ้าเกือบทำให้พวกเขาต้องล่มสลาย แล้วแบบนี้ข้าจะไม่ใช้คนมีพรสวรรค์เช่นเจ้าได้อย่างไร”
สายตาของหลินเมิ้งหยาปรากฏความใสซื่อบริสุทธิ์
หยุนจู๋ชะงัก จ้องหลินเมิ้งหยาอยู่นาน สุดท้ายจึงเหยียดยิ้ม
“คำพูดของนายหญิงมีเหตุผลยิ่งนัก”
มีเหตุผล…เท่ากับว่านางยอมรับหลินเมิ้งหยาแล้ว
ยื่นมือออกไป หลินเมิ้งหยาวาดรอยยิ้มงดงาม
“เช่นนั้น ยินดีที่ได้ร่วมมือกัน”
เพื่อผู้ชายคนเดียว นางยินยอมที่จะละทิ้งความงามบนใบหน้าของตนเอง
หยุนจู๋เป็นคนหนักแน่นในความรักยิ่งนัก
