กเพ่งมองให้ละเอียดจะพบว่าใบหน้านี้ดูแก่ชรากว่าแต่ก่อนมาก
นางเคยเป็นหญิงงามอันดับหนึ่ง เป็นนักฆ่าฝีมือดีแห่งเถาฮวาอู๋…หยุนจู๋
“ดูเหมือนยาพิษของเจ้าจะรุนแรงยิ่งขึ้นแล้ว”
แม้ไม่เหลือบมองแต่เรดาร์ในสมองของหลินเมิ้งหยาก็เริ่มมีปฏิกิริยาต่อหญิงสาวด้านข้าง
นางถอนหายใจแล้วหันหน้ามามอง ดวงตาเปล่งประกายจับจ้องบนร่างของหญิงสาว
“ควรค่าแล้วหรือไม่?”
สิ่งที่หญิงสาวทุกคนบนโลกให้ความสำคัญที่สุดคือใบหน้า
ยิ่งเป็นสาวงาม ก็จะยิ่งให้ความสนใจ
ทว่าหยุนจู๋กลับยอมละทิ้งใบหน้าอันงดงามของตนเพื่อคนอื่น
แม้หลินเมิ้งหยาจะไม่เคยเอ่ยถามแต่นางก็พอจะเดาได้
“ไม่มีอะไรควรค่าหรือไม่ควรค่า แต่หากไม่มีเขา บนโลกใบนี้คงมีเพียงดาบแหลมคมนามหยุนจู๋แต่เพียงเท่านั้น คงไม่มีหญิงสาวมีเลือดเนื้อเช่นข้าในวันนี้”
หลินเมิ้งหยาส่ายหน้าก่อนจะหยิบยาบนโต๊ะขึ้นมา
“กินสิ แม้จะไม่สามารถช่วยถอนพิษของเจ้าได้แต่ก็ไม่ทำให้พิษรุนแรงขึ้น ช่วงนี้อย่าได้ริอ่านทดลองพิษอื่นใดอีก หากพิษแล่นเข้าสู่หัวใจของเจ้าแม้แต่ข้าก็คงไม่อาจช่วยชีวิตเจ้ากลับมาได้”
หลินเมิ้งหยาเล่าอาการของนางให้ฟัง
ร่องรอยแห่งความหวังพลันปรากฏขึ้นในดวงตาของหยุนจู๋
ช่วงนี้นางรู้สึกว่าไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตนเองได้
หากมิใช่เพราะนางยังมีสิ่งที่ต้องดูแล นางคงเสียสติไปแล้ว
“ขอบใจมาก”
นานกว่าหยุนจู๋จะเอ่ยคำขอบคุณ
กลืนยาลงไปโดยไม่สงสัยในตัวหลินเมิ้งหยาเลยแม้แต่น้อย
“ข้าจะพยายามทำเรื่อง
