ยจีให้เป็นเจ้าของร้านยาทางฉากหน้า
ส่วนฉากหลัง นางมีแผนของตนเอง
ทั้งสองครุ่นคิดก่อนจะพยักหน้ารับด้วยความลำบากใจ
หากทำเพียงดูแลร้าน พวกเขาสองคนสามารถทำได้ไม่มีปัญหา
“เช่นนั้นก็ดี พรุ่งนี้ข้าจะพาทั้งสองท่านไปดูร้าน แต่เรื่องนี้จะต้องเก็บเอาไว้เป็นความลับ”
ทั้งสองพยักหน้า พวกเขาเข้าใจเรื่องนี้ดี
ตกกลางคืนหลินเมิ้งหยาส่งป๋ายจีไปดูแลพ่อแม่ หลังจากตำหนักหลิวซินสนุกคึกครื้นมาทั้งวันในที่สุดบรรยากาศก็กลับมาเงียบสงบ
นางไม่คิดอยากบอกหลงเทียนอวี้เรื่องร้านยา
ช่วงนี้นางรู้สึกว่าหลงเทียนอวี้ปฏิบัติต่อนางไม่เหมือนแต่ก่อน
ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองเริ่มคลุมเครือ
ไม่ว่าจะทั้งต่อหน้าหรือลับหลัง นางรู้ดีว่าที่หลงเทียนอวี้ปกป้องนางก็เพราะนางเป็นลูกน้องของเขาคนหนึ่ง เขามิได้รักนางแต่อย่างใด
ฉะนั้นแม้จะใจเจ็บปวด แต่นางก็จำต้องหาทางถอยหนี
“ดึกขนาดนี้แล้ว เหตุใดพระชายาจึงยังตื่นอยู่เล่า”
สายลมพัดผ่าน ร่างบางสวมชุดสีดำปรากฏด้านข้างหลินเมิ้งหยา
อาศัยแสงเทียนอ่านหนังสือ ราวกับว่าหลินเมิ้งหยามิได้สนใจผู้มาเยือนคนนั้นเลยแม้แต่น้อย
“ข้านอนไม่หลับ ก็เลยหาอะไรทำฆ่าเวลา”
หลินเมิ้งหยาไม่ส่งเสียงร้องโวยวาย สายตายังคงจับจ้องหน้าหนังสือ
“พระชายาช่างมีความกล้ายิ่งนัก หยุนจู๋เลื่อมใสเหลือเกิน แต่พระชายาคงไม่รู้ว่าศีรษะของพระองค์มีค่ามากขนาดไหนใช่หรือไม่”
ผู้มาเยือนถอดผ้าคลุมศีรษะออก เผยให้เห็นริ้วรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้า
หา
