“ในเมื่อตอนนี้พระองค์ตระเตรียมกำลังพลและอาวุธยุทโธปกรณ์เอาไว้แล้ว หากเปิ่นกงต้องการลดจำนวนทหารให้เหลือเพียงห้าหมื่น ไม่ทราบว่าพระองค์จะคิดเห็นเช่นไร?”
ฮองเฮาเอ่ยเสียงเรียบแต่ถึงกระนั้นก็ยังเจือไว้ซึ่งน้ำเสียงสงสัยอันเสแสร้ง
หยาดเหงื่อพรั่งพรูบนแผ่นหลังของฮ่องเต้หมิง
หากมิใช่เพราะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นกับหมิงเยว่ ฮองเฮาคงไม่รีบพูดเรื่องนี้ขึ้นมา
ยามนี้ฮ่องเต้หมิงรู้สึกราวกับว่าตกอยู่ในสงครามระหว่างสวรรค์และมนุษย์
จะยังคงดึงดันเรื่องหมิงเยว่หรือยอมถอยหลังหนึ่งก้าว
ทั้งหมดล้วนถูกฮองเฮากำหนดเอาไว้แล้ว
นานกว่าฮ่องเต้หมิงจะถอนหายใจแล้วกล่าวด้วยความไม่เต็มใจเท่าไรนัก
“ในเมื่อฮองเฮาได้ตัดสินพระทัยเอาไว้แล้ว เช่นนั้นฮ่องเต้องค์เล็กๆ เช่นข้าคงมิอาจขัดพระประสงค์ ทว่าลูกสาวของกระหม่อมจะต้องไม่ตายเปล่า”
ฮองเฮาเดาคำตอบเอาไว้อยู่แล้ว
ริมฝีปากบางยกยิ้มก่อนจะเอ่ย
“ฮ่องเต้หมิงโปรดวางใจ เปิ่นกงจะหาคำอธิบายให้กับพระองค์อย่างแน่นอน ส่วนเรื่องทหาร เปิ่นกงเป็นเพียงสตรีที่อยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือน ดังนั้นจึงไม่ประสีประสาเรื่องกำลังไพร่พลเท่าไรนัก ไม่ทราบว่าฮ่องเต้หมิงคิดเห็นเช่นไร?”
ฮ่องเต้หมิงเหลือบมองฮองเฮา เพราะเหตุนี้แม้ฮ่องเต้จะประชวรอย่างยาวนานแต่ต้าจิ้นกลับยังสงบสุขอยู่ได้
ผู้หญิงคนนี้แข็งแกร่งกว่าลูกชายของเขามาก
“กระหม่อมจะปลดทหารจำนวนห้าหมื่นนาย อีกทั้งยังเพิ่มเครื่องราชบรรณาการอีกเท่าตัว มิทราบว่า
