ฮองเฮาคิดเห็นเช่นไร?”
เครื่องราชบรรณาการที่มอบให้แก่ต้าจิ้นเทียบเท่าจำนวนทรัพยากรหนึ่งในสามของซีฟานที่ผลิตได้ต่อปี
การเพิ่มจากหนึ่งเท่าเป็นสองเท่า อีกทั้งยังลดกำลังทหารอีกห้าหมื่นคน ฮ่องเต้หมิงมิต่างอะไรจากคนขาดทุนย่อยยับ
“ทหารหนึ่งแสนคน? เหตุเพราะฮ่องเต้กำลังประชวร พระองค์จึงดูถูกพวกเราสองแม่ลูกกระนั้นหรือ?”
ดวงตาคมกริบดั่งหงส์ของฮองเฮาจ้องมองฮ่องเต้หมิงด้วยความเย็นชา
แม้จะเป็นถึงฮ่องเต้หมิงแต่ก็มิอาจนิ่งเฉยต่อสายตาของนางได้
ทั้งสองสบตากันอยู่ครู่หนึ่ง
สุดท้ายฮ่องเต้หมิงก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้
“เช่นนั้นฮองเฮารับสั่งมาเถิดว่าควรปลดทหารกี่คนจึงจะเหมาะสม?”
บทสนทนาของทั้งคู่เสมือนการต่อรองราคา ฮองเฮาหัวเราะแผ่วเบา ก่อนหยิบชาขึ้นจิบ
“อันที่จริงหากฮ่องเต้หมิงจะเก็บทหารเอาไว้หนึ่งแสนคนก็มิใช่ปัญหา ทว่าเปิ่นกงมีเงื่อนไขหนึ่งข้อ เปิ่นกงต้องการทหารฝีมือดีจำนวนสามหมื่นคนจากหนึ่งแสนคนของฮ่องเต้หมิงเพื่อเอาไว้รับใช้เปิ่นกงเท่านั้น”
เงื่อนไขของฮองเฮาทำให้สีหน้าของฮ่องเต้หมิงเปลี่ยนไป
“ฮองเฮา กระหม่อมเห็นว่าเรื่องนี้ทำได้ยากยิ่ง ซีฟานอยู่ห่างออกไปถึงหนึ่งพันลี้ ไม่ทราบว่าพระองค์จะคัดเลือกทหารเหล่านั้นเช่นไร?”
ฮองเฮามองฮ่องเต้หมิงก่อนจะเอ่ยช้าๆ
“เปิ่นกงจะส่งแม่ทัพคนหนึ่งไปดูแลทหารทั้งสามหมื่นคน แต่ฮ่องเต้หมิงโปรดวางพระทัย อันที่จริงทหารเหล่านั้นยังคงอยู่ในการครอบครองของพระองค์ เพียงแค่…หากวันใดเปิ่นกงต
