้องใช้งาน พวกเขาจึงจะต้องมารับใช้เปิ่นกงแต่เพียงผู้เดียว”
คิดไม่ถึงเลยว่าฮองเฮาจะมีจุดประสงค์เช่นนี้
สีหน้าของฮ่องเต้หมิงยิ่งไม่น่ามอง
หากไม่ตอบตกลง เกรงว่าฮองเฮาจะต้องรีบสั่งให้ปลดทหารเหล่านั้นทันที
แต่ถ้าหากตอบตกลง เช่นนั้นคนที่ฮองเฮาส่งมาสอดแนมก็มิต่างอะไรจากมีดที่กำลังจ่อคอ
ทหารหนึ่งแสนคนล้วนเป็นยอดฝีมือ
แม้เขาอาจจะซื้อใจของคนที่ฮองเฮาส่งมาได้ แต่ก็ใช่ว่าฮองเฮาจะไม่รู้เรื่องนี้
เกรงว่านางจะต้องคิดหาวิธีรับมือเอาไว้แล้วอย่างแน่นอน
ผิดกับเขา ทั้งที่ตนเองมาถามหาเอาความผิดจากผู้อื่นแต่กลับโดนบังคับขู่เข็ญเสียเอง
“ฮองเฮา ลูกชายและลูกสาวของกระหม่อมต้องมาตายที่แผ่นดินต้าจิ้น แม้จะไม่มีเรื่องทหารเข้ามาเกี่ยวข้อง แต่ถึงอย่างไรกระหม่อมก็ต้องการคำอธิบาย”
เขาครุ่นคิด แต่สุดท้ายทำได้เพียงใช้ความตายของหมิงเยว่และหูลู่หนานมาต่อรอง
“เรื่องนี้…มีความสำคัญค่อนข้างมาก เปิ่นกงคิดว่าหากพระองค์มีพระประสงค์เช่นนั้น เปิ่นกงเองก็จนใจ เช่นนั้นพระองค์ปลดทหารออกอีกสองหมื่นก็แล้วกัน เท่านี้เปิ่นกงก็ไม่ติดใจอะไรแล้ว”
เพียงประโยคนี้หลุดออกมา ฮ่องเต้หมิงรู้สึกว่าตนเองติดกับเข้าเสียแล้ว
อันที่จริงฮองเฮามิได้คิดจะปลดทหารของเขา
แต่นางเพียงต้องการให้เขาเสนอเงื่อนไขออกมา จากนั้นนางจึงใช้โอกาสนี้ในการพลิกสถานการณ์
ชีวิตของลูกสาวและลูกชายถูกแลกไปกับทหารจำนวนสามหมื่นคน
ฮ่องเต้หมิงรู้สึกว่าการต่อรองคงจบแต่เพียงเท่านี้
