“เช่นนั้นก็ตกลงตามที่ฮองเฮาตรัสเถิด แต่ถึงอย่างไรกระหม่อมก็ยังต้องการคำอธิบายเรื่องลูกชายและลูกสาว ฮองเฮาได้โปรดหาคำอธิบายให้เร็วที่สุด อาเป่ย พวกเรากลับ”
เมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการ นั่นเท่ากับว่าการเจรจาจบลงแล้ว
ฮ่องเต้หมิงรู้สึกว่าต่อให้อยู่ต่อก็ไร้ประโยชน์
พาลูกชายของตนเองเตรียมตัวกลับ
“เดินช้าๆ ข้าคงไม่ส่งแล้ว”
ฮองเฮายังคงรักษาท่วงท่าสง่างาม สีหน้าสงบนิ่ง
มองตามสองพ่อลูกเดินจากไป ในที่สุดรอยยิ้มที่มุมปากก็จางหายไป
ไท่จื่อลอบมองมารดาอย่างกระสับกระส่ายเพราะไม่ว่าจะพูดอย่างไรคราวนี้เขาก็เป็นคนทำพลาด
หมู่โฮ่วเกลียดคนไร้ประโยชน์ที่สุด
เขาพลาดไปแล้วถึงสามครั้ง ยิ่งไปกว่านั้นครั้งนี้เขายังได้รับอนุญาตจากหมู่โฮ่วด้วย
พ่ายแพ้ยังไม่พอ แต่กลับทำให้แผนการของหมู่โฮ่วต้องยุ่งเหยิง
เหตุเพราะจดหมายลับฉบับนั้นฮองเฮาเก็บเอาไว้ให้เขาใช้ประโยชน์
“เอ๋อร์เฉินไร้ความสามารถ หมู่โฮ่วได้โปรดลงโทษด้วย”
ไท่จื่อรีบทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้น กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
ฮองเฮานั่งอยู่บนที่ประทับของตนเอง ทว่าสายตากลับมองทอดยาว มิหันมาเหลือบแลไท่จื่อเลยแม้แต่น้อย
“เฮ้อ ลุกขึ้นเถิด เรื่องนี้จะโทษเจ้าก็ไม่ได้”
ไท่จื่อคิดไม่ถึงเลยว่าหมู่โฮ่วจะไม่ระเบิดอารมณ์ออกมา
ชำเลืองมองมารดาอย่างกล้าๆ กลัวๆ ยังดีที่แม้ใบหน้าจะปรากฏความมิพึงพอใจแต่ก็มิได้เย็นชา
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใดคราวนี้เจ้าจึงพ่ายแพ้?”
ไท่จื่อครุ่นคิดแล้
