วส่ายหน้า
“เหตุเพราะหัวใจของเจ้าไม่อำมหิตเท่านาง หากข้าสั่งให้เจ้าจัดการหมิงเยว่ เจ้าจะทำเช่นนั้นหรือไม่?”
เพียงพูดถึงหมิงเยว่ ไท่จื่อรู้สึกอยากอาเจียน
ตอนที่องครักษ์นำศพออกไป เขาได้เห็นเพียงแขนข้างหนึ่งที่โผล่ออกมา
กระดูกสีขาวโผล่ออกมาจากเนื้อหนังที่ชโลมไปด้วยเลือด รูปลักษณ์แปลกประหลาดผิดมนุษย์
ไม่เพียงแค่เขา แม้แต่องครักษ์ที่ได้เห็นยังอดที่จะอาเจียนออกมาไม่ได้
ศพของนางน่าเวทนาเหลือเกิน
“เอ๋อร์เฉิน…เอ๋อร์เฉิน…”
ฮองเฮาพิศดูลูกชายของตนเองก่อนจะทอดถอนหายใจ
“หนทางแห่งการเป็นฮ่องเต้จะต้องผ่านร้อนผ่านหนาวหรือแม้กระทั่งต้องหลั่งเลือดและฆ่าฟัน หากเจ้าอยากจะชนะ เจ้าจะออมมือไม่ได้ เรื่องนี้ลูกสาวของสกุลหลินเก่งกว่าเจ้ามาก”
คำพูดของฮองเฮาทำให้ร่างกายของไท่จื่อสั่นเทิ้ม
ก่อนที่คลื่นลูกใหญ่จะปรากฏขึ้นในใจ
“หมู่โฮ่วกำลังหมายความว่า…”
“หากคิดอยากเอาชนะศัตรูของเจ้า วิธีการหาใช่สิ่งสำคัญไม่ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือหนึ่งอย่าปล่อยให้ไฟคลอกตัวเอง สองคือต้องพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตนเองต้องการ”
ฮองเฮาเข้าไปพยุงลูกชายของตนเอง
ภายใต้การปกป้องของนาง ไม่ว่าไท่จื่อจะทำอะไรก็ล้วนราบรื่น
ฉะนั้นหลังจากที่หลินเมิ้งหยาปรากฏตัว ไท่จื่อก็เริ่มวิตกกังวล
แต่เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งสำคัญ
ที่หลินเมิ้งหยาลงมืออย่างโหดเหี้ยมอำมหิตในคราวนี้ก็เพื่อประกาศเตือนไท่จื่อ
แต่ที่น่าสนใจก็คือตอนนี้มีคนพลิกสถานการณ์ทุกอย่าง
