ต่อหน้านางได้สำเร็จ
ดูเหมือนนางจะต้องวางแผนรับมือกับคุณหนูใหญ่สกุลหลินผู้นี้ให้ดีเสียแล้ว
“เอ๋อร์เฉินเข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ในที่สุดดวงตาของไท่จื่อก็ปรากฏร่องรอยบางอย่าง
ฮองเฮาพยักหน้า ไม่ว่าฮ่องเต้หมิงหรือหลงเทียนอวี้ ทุกคนล้วนมีค่าพอให้นางยื่นมือเข้าไปกำจัดแล้ว
เมื่อกลับมาถึงจวนหลินเมิ้งหยาก็หลับสนิทบนรถม้าเสียแล้วหลงเทียนอวี้ค่อยๆ ช้อนตัวนางอย่างระมัดระวังแล้วอุ้มนางกลับไปยังตำหนักหลิวซิน“ท่านอ๋อง นายหญิงเป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ?”ป๋ายจียืนถือโคมไฟรออยู่หน้าตำหนักป๋ายซูล่วงหน้ามาก่อนเพื่อแจ้งข่าวแก่ทุกคนในตำหนักหลิวซินสาวใช้อีกสามคนรอท่าอยู่แล้ว“เมิ้งหยาได้รับบาดเจ็บ เจ้าไปเตรียมยาใส่แผลและน้ำสะอาดมา”กระซิบเสียงเบาเพราะกลัวหญิงสาวในอ้อมแขนจะตกใจตื่นสาวใช้ทั้งสี่มองหลินเมิ้งหยาในอ้อมกอดของท่านอ๋องตาปริบๆเขาอุ้มหลินเมิ้งหยาเข้าไปในห้องนอน ก่อนจะวางร่างบางลงช้าๆแม้จะหลับสนิทแต่คิ้วกลับขมวดเข้าหากันแน่น แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่านางกำลังเจ็บปวด“ทุกครั้งที่นางได้เจอกับเจ้า นางมักจะเกิดเรื่องเสมอ”เสียงตำหนิระคนขุ่นเคืองดังขึ้นจากด้านหลังหลงเทียนอวี้ยันกายลุกขึ้น เห็นเป็นใบหน้านิ่วคิ้วขมวดของชิงหูเขาเดินอาดๆ เข้ามายืนตรงหน้าหลงเทียนอวี้ ในมือมีขวดยามากมาย“ถอยไป ข้าจะทำแผลให้เจ้าเด็กน้อย เจ้ายังกล้าพูดได้อีกหรือว่าตัวเองเป็นชายชาตรี ขนาดหญิงสาวตัวเล็กๆ เจ้ายังปกป้องนางเอาไว้ไม่ได้”คำพูดส่อเสีย
