ดทิ่มแทงหัวใจกระทบโสตประสาทอย่างต่อเนื่อง ใบหน้าของหลงเทียนอวี้เคร่งขรึมลงในทันทีทว่าเมื่อเห็นชิงหูทำแผลให้หลินเมิ้งหยาอย่างเบามือ เขาทำได้เพียงอดทน“ทำแผลเสร็จแล้วก็ไสหัวไป”ทุกคืน เย่มักจะกลับไปที่ตำหนักฉินหวู่เพื่อรายงานเรื่องหลินเมิ้งหยาให้เขาฟังคนที่ถูกพูดถึงมากที่สุดนอกจากหลินเมิ้งหยาแล้วก็คือเจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์คนนี้ไม่รู้ว่าหลินเมิ้งหยากำลังคิดอะไร ยิ่งเวลาผ่านไปนางยิ่งสนิทสนมกับเจ้าจิ้งจอกคนนี้แม้จะรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองดีแต่หัวใจของเขากลับยากที่จะยอมรับราวกับว่าของล้ำค่าของเขาถูกคนอื่นแทะโลมอย่างไรอย่างนั้นแต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเจ้าบ้านี่ถึงได้รับความไว้ใจจากหลินเมิ้งหยาหากมิเป็นเช่นนั้น ป่านนี้เขาคงสั่งให้คนมาฆ่าชิงหูให้ตายไปนานแล้วอย่างน้อยก็จะได้ไม่ต้องเข้ามาขวางหูขวางตาเช่นนี้“พี่สาว…พี่สาวไม่เป็นไรใช่หรือไม่”ยังไม่ทันที่ชิงหูจะทำแผลเสร็จ เสียงตื่นตระหนกของหลินจงอวี้พลันดังขึ้นชายหนุ่มที่อยู่ข้างเตียงทั้งสองยกนิ้วชี้ขึ้นแนบริมฝีปากเพื่อส่งสัญญาณมิให้หลินจงอวี้โวยวายจนหลินเมิ้งหยาตื่นหลินจงอวี้รีบหุบปากสนิท ทว่าเขาเองก็หยิบยาออกจากวงแขนเช่นเดียวกับชิงหู“นี่คือยาเหลียวซางเซิ่ง รีบใส่ให้พี่สาวเถิด มันจะทำให้นางรู้สึกดีขึ้น”ชิงหูเลิกคิ้วสูง คิดไม่ถึงว่าหลินจงอวี้จะใจกว้างขนาดนี้นี่คือยาหายากอันดับต้นๆ ซึ่งยากที่จะพบหยิบมันมาอย่างรวดเร็วก่อนจะใส่ลงบนบาดแผลของหลินเ
