มิ้งหยา“ชิ…ใครมันกล้าทำให้พี่สาวข้าบาดเจ็บเช่นนี้?”หลินจงอวี้ทั้งเจ็บปวดและโกรธเกรี้ยว สีหน้าของเขาดำถมึงทึงเขาเรียนรู้วิทยายุทธ์มาจากคนเหล่านั้นราวครึ่งปีแล้ว ดังนั้นคนที่เรียนรู้เร็วแบบก้าวกระโดดเช่นเขาจึงสงบนิ่งกว่าก่อนแต่หลังจากได้เห็นบาดแผลของหลินเมิ้งหยา เขากลับควบคุมอารมณ์ของตนเองไม่ได้———–
เมื่อกลับมาถึงจวนหลินเมิ้งหยาก็หลับสนิทบนรถม้าเสียแล้ว
หลงเทียนอวี้ค่อยๆ ช้อนตัวนางอย่างระมัดระวังแล้วอุ้มนางกลับไปยังตำหนักหลิวซิน
“ท่านอ๋อง นายหญิงเป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ?”
ป๋ายจียืนถือโคมไฟรออยู่หน้าตำหนัก
ป๋ายซูล่วงหน้ามาก่อนเพื่อแจ้งข่าวแก่ทุกคนในตำหนักหลิวซิน
สาวใช้อีกสามคนรอท่าอยู่แล้ว
“เมิ้งหยาได้รับบาดเจ็บ เจ้าไปเตรียมยาใส่แผลและน้ำสะอาดมา”
กระซิบเสียงเบาเพราะกลัวหญิงสาวในอ้อมแขนจะตกใจตื่น
สาวใช้ทั้งสี่มองหลินเมิ้งหยาในอ้อมกอดของท่านอ๋องตาปริบๆ
เขาอุ้มหลินเมิ้งหยาเข้าไปในห้องนอน ก่อนจะวางร่างบางลงช้าๆ
แม้จะหลับสนิทแต่คิ้วกลับขมวดเข้าหากันแน่น แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่านางกำลังเจ็บปวด
“ทุกครั้งที่นางได้เจอกับเจ้า นางมักจะเกิดเรื่องเสมอ”
เสียงตำหนิระคนขุ่นเคืองดังขึ้นจากด้านหลัง
หลงเทียนอวี้ยันกายลุกขึ้น เห็นเป็นใบหน้านิ่วคิ้วขมวดของชิงหู
เขาเดินอาดๆ เข้ามายืนตรงหน้าหลงเทียนอวี้ ในมือมีขวดยามากมาย
“ถอยไป ข้าจะทำแผลให้เจ้าเด็กน้อย เจ้ายังกล้าพูดได้อีกหรือว่าตัวเองเป็นชายชาตรี ขนาดหญิงส
