าวตัวเล็กๆ เจ้ายังปกป้องนางเอาไว้ไม่ได้”
คำพูดส่อเสียดทิ่มแทงหัวใจกระทบโสตประสาทอย่างต่อเนื่อง ใบหน้าของหลงเทียนอวี้เคร่งขรึมลงในทันที
ทว่าเมื่อเห็นชิงหูทำแผลให้หลินเมิ้งหยาอย่างเบามือ เขาทำได้เพียงอดทน
“ทำแผลเสร็จแล้วก็ไสหัวไป”
ทุกคืน เย่มักจะกลับไปที่ตำหนักฉินหวู่เพื่อรายงานเรื่องหลินเมิ้งหยาให้เขาฟัง
คนที่ถูกพูดถึงมากที่สุดนอกจากหลินเมิ้งหยาแล้วก็คือเจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์คนนี้
ไม่รู้ว่าหลินเมิ้งหยากำลังคิดอะไร ยิ่งเวลาผ่านไปนางยิ่งสนิทสนมกับเจ้าจิ้งจอกคนนี้
แม้จะรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองดีแต่หัวใจของเขากลับยากที่จะยอมรับ
ราวกับว่าของล้ำค่าของเขาถูกคนอื่นแทะโลมอย่างไรอย่างนั้น
แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเจ้าบ้านี่ถึงได้รับความไว้ใจจากหลินเมิ้งหยา
หากมิเป็นเช่นนั้น ป่านนี้เขาคงสั่งให้คนมาฆ่าชิงหูให้ตายไปนานแล้ว
อย่างน้อยก็จะได้ไม่ต้องเข้ามาขวางหูขวางตาเช่นนี้
“พี่สาว…พี่สาวไม่เป็นไรใช่หรือไม่”
ยังไม่ทันที่ชิงหูจะทำแผลเสร็จ เสียงตื่นตระหนกของหลินจงอวี้พลันดังขึ้น
ชายหนุ่มที่อยู่ข้างเตียงทั้งสองยกนิ้วชี้ขึ้นแนบริมฝีปากเพื่อส่งสัญญาณมิให้หลินจงอวี้โวยวายจนหลินเมิ้งหยาตื่น
หลินจงอวี้รีบหุบปากสนิท ทว่าเขาเองก็หยิบยาออกจากวงแขนเช่นเดียวกับชิงหู
“นี่คือยาเหลียวซางเซิ่ง รีบใส่ให้พี่สาวเถิด มันจะทำให้นางรู้สึกดีขึ้น”
ชิงหูเลิกคิ้วสูง คิดไม่ถึงว่าหลินจงอวี้จะใจกว้างขนาดนี้
นี่คือยาหายากอัน
