เพคะ ป๋ายซูเองก็ไปเป็นเพื่อนหม่อมฉัน แต่มิพบเจอผู้ใด”ทว่า หางตาของพระสนมเต๋อเฟยกลับเหลือบไปเห็นมือที่กำลังซุกอยู่ภายใต้แขนเสื้อของหลินเมิ้งหยาไม่ส่งเสียงใด ๆ ดึงมือข้างนั้นของนางขึ้นมา ก่อนจะแหวกแขนเสื้อออก ทว่า นางกลับได้เห็นมือข้างนั้นถูกพันเอาไว้ด้วยผ้าสีขาวร่องรอยของความสงสัยปรากฏขึ้นในหัวใจ มองดูนัยน์ตาของหลินเมิ้งหยา ความสงสัยยิ่งทวีคูณ“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ คิดไม่ถึงเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นในเขตของวังหลวง ช่วงนี้เหตุการณ์ไม่ปกติเอาเสียเลย”สีหน้าของพระสนมเต๋อเฟยเผยให้เห็นความตื่นตระหนก คราวก่อนเกิดเรื่องของฮูหยินหวังในจวนก็ว่าน่าตกใจแล้วตอนนี้ยังเกิดเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ขึ้นอีก แม้นางจะเคยผ่านร้อนผ่านหนาวหรือกระทั่งห่าพายุมาก่อนยังอดที่จะรู้สึกประหลาดใจและตื่นกลัวไม่ได้“เป็นเช่นหมู่เฟยรับสั่งเพคะ”หลินเมิ้งหยากับพระสนมเต๋อเฟยมิได้แสดงท่าทางดึงดูดความสนใจจากผู้อื่นมีเพียงหลงเทียนหยู๋ที่สังเกตเห็นความผิดปกติของหลินเมิ้งหยาแม้ใบหน้าจะถูกแต่งแต้มเป็นอย่างดี แต่ก็ไม่อาจปกปิดสีหน้าขาวซีดของนางได้ภายในห้องโถงแห่งนี้มีคนตกใจกลัวจนหน้าขาวซีดมากมาย แต่หลินเมิ้งหยาหาใช่คนขี้ขลาดไม่ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?“จะเป็นองค์หญิงหมิงเยว่หรือไม่นั้น เปิ่นกงจะหาคำอธิบายให้กับฮ่องเต้หมิงเอง ตอนนี้ดึกมากแล้ว แยกย้ายกันเถิด”ฮองเฮามีคำตอบอยู่ในใจแล้วคิดไม่ถึงเลยว่าชีวิตของลูกชายและลูกสาวฮ่องเต้หมิ
