ยความทรมานอย่างแสนสาหัส”การตอบโต้ศัตรูของหลินเมิ้งหยาโหดร้ายและทารุณเป็นอย่างมากเพียงแค่หากนางตาย คนสนิทและเพื่อนของนางคงต้องตายตกกัน“ดี ข้าเข้าใจแล้ว รอดูก่อนเถิด”นางอยากให้ความตายของหมิงเยว่บอกทุกคนว่าอย่ามายุ่งกับนางและคนของนางหากเลือดมิอาจเตือนพวกเขาได้ เช่นนั้นทุกคนจะต้องเจอกับฝันร้าย“ศพอยู่ที่ใด?”ไท่จื่อกับชายารองรีบไปที่สระน้ำในสวนองครักษ์นำศพขึ้นมาแล้วทว่าสีหน้าของพวกเขากลับขาวซีด“ทูลไท่จื่อ ศพอยู่ที่นี่พ่ะย่ะค่ะ แต่…พระองค์อย่าดูเลยดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ”หัวหน้าองครักษ์พยายามรักษาท่าทางสงบนิ่งทว่าลูกน้องของเขาอ้วกไปแล้วหลายรอบ“เพราะเหตุใด? หรือข้าจะกลัวอย่างนั้นหรือ?”หัวใจของไท่จื่อเต้นไม่เป็นระส่ำหลินเมิ้งหยากลับมาแต่หมิงเยว่หายไปหรือศพนี้จะเป็นหมิงเยว่?“ทูลไท่จื่อ ศพในสระน้ำ…น่ากลัวมากพ่ะย่ะค่ะ พวกเราเดินตามรอยเลือดไปทางเรือนเล็ก ด้านในยังมีอีกศพ แต่ยังดีกว่าศพนี้มากพ่ะย่ะค่ะ”หัวหน้าองครักษ์ตัวสั่นศพในสระน้ำไร้ผิวหนังอีกทั้งยังเห็นได้ชัดว่าตะเกียกตะกายมาจากเรือนเล็กระหว่างทางก้อนหินและผืนหญ้าถูกเลือดสีแดงสดอาบย้อมเป็นทางเมื่อลองนึกดูแล้ว ผู้ตายจะต้องทรมานเป็นอย่างยิ่งแม้แต่ผู้ชายยังเหงื่อออกท่วมตัว“ไป ไปดูศพที่เรือนเล็กก่อน”มองดูท่าทางองครักษ์แล้วไท่จื่อจึงไม่กล้าดูศพนี้เขาหมุนตัวเดินตามองครักษ์ไปทางเรือนเล็ก
หลินเมิ้งหยามองดูหมิงเยว่อย่างดูแคลน
“โอ๊ย คัน! คันจะตายอยู่แล้ว! ฆ่า
