กลัวมาก”ไม่มีผิวหนัง? เสียงสูดลมหายใจเย็นยะเยือกดังขึ้นไม่มีทางที่ในวังจะไม่มีคนตายการตายในสระน้ำล้วนเห็นได้บ่อยครั้งแต่การตายที่ทำให้ขันทีหวาดกลัวได้จะต้องไม่ธรรมดา“เจ้าออกไปดู คนอื่นให้รอที่นี่”ฮองเฮาสั่ง ไม่มีใครกล้าคัดค้านนางกำนัลประจำตัวจึงรีบออกไปสายตาของฮองเฮากวาดมาทางหลินเมิ้งหยาแต่กลับได้เห็นสีหน้าปกติของนาง“เกิดอะไรขึ้น”หลินเมิ้งหยาเมินสายตาของฮองเฮา ก่อนจะหันไปถามป๋ายซูทว่ากลับเห็นรอยยิ้มของเด็กสาว“นางคันมากจนกัดร่างกายของตนเอง สุดท้ายทนไม่ไหวจึงใช้มีดตัดผิวหนังจนตายเจ้าค่ะ ก่อนตายยังร้องด้วยความทรมานอย่างแสนสาหัส”การตอบโต้ศัตรูของหลินเมิ้งหยาโหดร้ายและทารุณเป็นอย่างมากเพียงแค่หากนางตาย คนสนิทและเพื่อนของนางคงต้องตายตกกัน“ดี ข้าเข้าใจแล้ว รอดูก่อนเถิด”นางอยากให้ความตายของหมิงเยว่บอกทุกคนว่าอย่ามายุ่งกับนางและคนของนางหากเลือดมิอาจเตือนพวกเขาได้ เช่นนั้นทุกคนจะต้องเจอกับฝันร้าย“ศพอยู่ที่ใด?”ไท่จื่อกับชายารองรีบไปที่สระน้ำในสวนองครักษ์นำศพขึ้นมาแล้วทว่าสีหน้าของพวกเขากลับขาวซีด“ทูลไท่จื่อ ศพอยู่ที่นี่พ่ะย่ะค่ะ แต่…พระองค์อย่าดูเลยดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ”หัวหน้าองครักษ์พยายามรักษาท่าทางสงบนิ่งทว่าลูกน้องของเขาอ้วกไปแล้วหลายรอบ“เพราะเหตุใด? หรือข้าจะกลัวอย่างนั้นหรือ?”หัวใจของไท่จื่อเต้นไม่เป็นระส่ำหลินเมิ้งหยากลับมาแต่หมิงเยว่หายไปหรือศพนี้จะเป็นหมิงเยว่?“ทูลไท่จื่อ ศพในสระน้ำ…น่ากล
