ดีแก่ใจ“ไม่ต้อง หากดูจากวิทยายุทธ์ของเยว่เอ๋อร์ คาดว่าคงไม่มีใครทำร้ายนางได้ บางทีข้าอาจจะกังวลเกินไป”ในเมื่อเรื่องเป็นเช่นนี้ ฮ่องเต้หมิงทำได้เพียงปลอบใจตัวเองอีกไม่กี่วันพวกเขาก็ต้องกลับซีฟานแล้วแม้ว่าเมื่อหลายวันก่อนฮองเฮาจะส่งคนมาขอหมิงเยว่ให้แต่งงานกับไท่จื่อแต่เขากลับปฏิเสธฮ่องเต้หมิงมีดวงตาแหลมคม เขามองออกว่าแผ่นดินของต้าจิ้นไม่มีทางตกเป็นของคนไร้น้ำยาเช่นนี้แม้ฮองเฮาจะฉลาดเฉลียวแต่น่าเสียดายที่นางมิอาจควบคุมได้ทุกสิ่งหมิงเยว่เป็นหมากตัวหนึ่งที่เขาชุบเลี้ยงมา เขาควรจะใช้ในกรณีสำคัญเท่านั้นหากไท่จื่อสามารถครองบัลลังก์ได้ ถึงเวลานั้นจะแต่งงานกันก็ไม่สายเขาลอบถอนหายใจ หวังว่าเด็กคนนั้นจะไม่ก่อเรื่องอะไรขึ้นร่างบางปรากฏขึ้นที่หน้าประตูสายตาของไท่จื่อและชายารองตู๋กูหันไปมองหากเป็นไปตามคาด คนที่กลับมาต้องเป็นหมิงเยว่ทว่ายิ่งร่างนั้นเดินเข้ามา พวกเขายิ่งได้เห็นใบหน้านวลงดงามใสซื่อหลินเมิ้งหยาปรากฏตัวท่ามกลางสายตาของทุกคนสีหน้าของไท่จื่อและชายารองตู๋กูเปลี่ยนไปเป็นไปไม่ได้ เหตุใดนางจึงอยู่ที่นี่?ไท่จื่อเบิกตากว้าง หลินเมิ้งหยาเยื้องย่างไปยังตำแหน่งของตนหลงเทียนอวี้ลุกขึ้นยืนเบื้องหน้านางแม้หลินเมิ้งหยาจะมีท่าทีสงบนิ่ง แต่เขากลับสัมผัสได้ว่านางเพิ่งผ่านเรื่องบางอย่างมา“เจ้า…ไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”หลินเมิ้งหยาส่ายหน้า“หม่อมฉันไม่เป็นไรเพคะ”ลมหายใจของป๋ายซูยังไม่ปกติ ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจ
