ึงสั่งให้นางแอบดูว่ามีคนมาพบหมิงเยว่หรือไม่คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น หลงเทียนอวี้รู้สึกว่านางมีเรื่องปิดบังเขาอยู่“ท่านอ๋อง อีกเดี๋ยวหากกลับจวนแล้ว หม่อมฉันมีเรื่องจะคุยด้วยเพคะ”แม้ดวงตาคมคู่นั้นจะจ้องมองมาด้วยแววตาอ่อนโยนทว่าหลินเมิ้งหยากลับต้องเพิกเฉยไม่มีทางเลือก ดูเหมือนต้องกลับไปก่อนจึงจะคุยเรื่องนี้ได้เขาพยักหนารับ กำชับนางอีกสองสามประโยคก่อนที่หลงเทียนอวี้จะกลับไปยังที่นั่งของตนเองบรรดาหญิงสาวล้วนอ้าปากค้างจ้องมองหลงเทียนอวี้สวรรค์โปรด นี่เป็นครั้งแรกที่ท่านอ๋องอวี้เป็นฝ่ายเข้ามาคุยกับผู้หญิงก่อนดูเหมือนเรื่องที่อ๋องอวี้รักพระชายาหัวปักหัวปำจะเป็นเรื่องจริง!หลินเมิ้งหยามิรู้เลยว่าตัวเองกำลังถูกจ้องมองด้วยความอิจฉาทว่านับตั้งแต่ที่นางกลับมา สายตาของหลงเทียนอวี้ก็จับจ้องมองมาไม่คลาดสายตา ดังนั้นนางจึงรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยไม่นานป๋ายซูก็เดินกลับเข้ามาทั้งสองสบตากัน หลินเมิ้งหยามั่นใจว่ามีคนพบหมิงเยว่แล้ว“แย่แล้ว! มีคนตาย!”ด้านนอกมีเสียงแผดร้องดังขึ้นไท่จื่อกับชายารองตู๋กูสบตากันก่อนจะเดินออกไป“ไท่จื่อรีบร้อนขนาดนี้หรือจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น?”มีคนกล่าวขึ้นมาทันควันแต่เพราะคนส่วนใหญ่กำลังร่ำสุราดังนั้นจึงไม่มีใครรู้เรื่องด้านนอก“ใครบังอาจร้องโวยวาย!”ฮองเฮาที่อยู่ทางฝั่งแขกฝ่ายหญิงปรากฏตัวด้านนอกมีขันทีคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา“มีเรื่องอันใด?”ฮองเฮาเอ่ยถามด้วยสีหน้าเป็นปกติ ขันทีส่งเสียงละล่ำล
