ารองตู๋กูหันไปมองหากเป็นไปตามคาด คนที่กลับมาต้องเป็นหมิงเยว่ทว่ายิ่งร่างนั้นเดินเข้ามา พวกเขายิ่งได้เห็นใบหน้านวลงดงามใสซื่อหลินเมิ้งหยาปรากฏตัวท่ามกลางสายตาของทุกคนสีหน้าของไท่จื่อและชายารองตู๋กูเปลี่ยนไปเป็นไปไม่ได้ เหตุใดนางจึงอยู่ที่นี่?ไท่จื่อเบิกตากว้าง หลินเมิ้งหยาเยื้องย่างไปยังตำแหน่งของตนหลงเทียนอวี้ลุกขึ้นยืนเบื้องหน้านางแม้หลินเมิ้งหยาจะมีท่าทีสงบนิ่ง แต่เขากลับสัมผัสได้ว่านางเพิ่งผ่านเรื่องบางอย่างมา“เจ้า…ไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”หลินเมิ้งหยาส่ายหน้า“หม่อมฉันไม่เป็นไรเพคะ”ลมหายใจของป๋ายซูยังไม่ปกติ ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงสั่งให้นางแอบดูว่ามีคนมาพบหมิงเยว่หรือไม่คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น หลงเทียนอวี้รู้สึกว่านางมีเรื่องปิดบังเขาอยู่“ท่านอ๋อง อีกเดี๋ยวหากกลับจวนแล้ว หม่อมฉันมีเรื่องจะคุยด้วยเพคะ”แม้ดวงตาคมคู่นั้นจะจ้องมองมาด้วยแววตาอ่อนโยนทว่าหลินเมิ้งหยากลับต้องเพิกเฉยไม่มีทางเลือก ดูเหมือนต้องกลับไปก่อนจึงจะคุยเรื่องนี้ได้เขาพยักหนารับ กำชับนางอีกสองสามประโยคก่อนที่หลงเทียนอวี้จะกลับไปยังที่นั่งของตนเองบรรดาหญิงสาวล้วนอ้าปากค้างจ้องมองหลงเทียนอวี้สวรรค์โปรด นี่เป็นครั้งแรกที่ท่านอ๋องอวี้เป็นฝ่ายเข้ามาคุยกับผู้หญิงก่อนดูเหมือนเรื่องที่อ๋องอวี้รักพระชายาหัวปักหัวปำจะเป็นเรื่องจริง!หลินเมิ้งหยามิรู้เลยว่าตัวเองกำลังถูกจ้องมองด้วยความอิจฉาทว่านับตั้งแต่ที่นางกลับมา สายตาของหลงเทียน
