ดาบเย็นยะเยือกแทงเข้ากลางอกของคุณหนูหวังเลือดสีแดงสดพวยพุ่งออกจากร่างหลินเมิ้งหยาปรายสายตาเย็นชาไปทางผู้หญิงตรงหน้า ใบหน้านวลเผยให้เห็นความระแวดระวัง“ชายาอวี้ ดูซิ ข้าฆ่านางแทนเจ้าแล้ว เจ้าจะต้องขอบคุณข้าใช่หรือไม่?”ภายใต้แสงไฟ ใบหน้าด้านข้างขององค์หญิงหมิงเยว่แปลกประหลาดจนน่าหวาดกลัวดวงตาคุณหนูหวังเหลือกกว้าง ทว่าลมหายใจเริ่มรวยรินก่อนจะสิ้นลม“เจ้าคิดว่าข้าควรขอบใจเจ้าอย่างนั้นหรือ?”มองดูองค์หญิงหมิงเยว่ดึงดาบออกอย่างไม่ลังเล บนพื้นเกิดแอ่งเลือดสีเข้ม ดวงตาของหลินเมิ้งหยาเจือแววหวาดกลัวเล็กน้อยคิดไม่ถึงเลยว่าหมิงเยว่จะฆ่าคนด้วยตัวเองเช่นนี้“เจ้าจะขอบคุณก็ได้ หรือไม่ขอบคุณก็แล้วแต่ ข้าเพียงแต่ช่วยเจ้าฆ่าคนที่เป็นศัตรูกับเจ้า ข้าคิดว่าชายาอวี้ถือคติมีบุญคุณต้องทดแทน มีความแค้นต้องชำระเสียอีก ฉะนั้นข้าจึงเตรียมรับคำขอบคุณของชายาอวี้”ดวงตาของหมิงเยว่เผยให้เห็นแผนการชั่วร้ายระคนบ้าคลั่งหลินเมิ้งหยามองฝ่ายตรงข้ามอย่างระแวดระวัง ป๋ายซูคอยคุ้มครองนางอยู่ใกล้ๆ เท้าเริ่มขยับถอยหลัง“เจ้าต้องการสิ่งใดตอบแทนเล่า?”มองดูใบหน้าประสงค์ร้ายของหมิงเยว่ หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าผู้หญิงตรงหน้ามิได้ต้องการเพียงคำขอบคุณ“ข้าต้องการ…ชีวิตของเจ้า”หมิงเยว่ยกดาบขึ้น หลินเมิ้งหยาผงะไปเพราะความบ้าคลั่งที่แสดงออกทางสีหน้าของนาง“อย่าคิดแตะต้องนายหญิงของข้า”ป๋ายซูมิใช่คนปวกเปียก แม้จะไม่มีอาวุธอยู่ในมือแต่นางกลับพุ่ง
