หลินเมิ้งหยาปิดปากสนิทไม่ยอมเอ่ยสิ่งใดออกมาพระสนมเต๋อเฟยโกรธจนแทบจะขว้างแก้วชาทิ้ง โชคดีที่ชายาหลิงหนานแย่งไปก่อน“เหนียงเหนียงอย่าโกรธเลยเพคะ พระชายายังเด็กหากทำผิดก็สั่งสอนนาง โกรธไปก็รังแต่จะเสียสุขภาพเปล่าๆ แต่ถึงอย่างนั้นฮุ่ยเอ๋อร์ก็น่าสงสารยิ่งนัก”แม้ชายาหลิงหนานจะรู้สึกยินดีแต่มิอาจแสดงออกมาได้ผลปรากฏว่าพระสนมเต๋อเฟยยิ่งโกรธเกรี้ยวมากกว่าเดิมนิ้วเรียวยาวชี้ไปทางหลินเมิ้งหยา ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงสั่น“คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้”พระสนมกล่าวออกมาด้วยความโกรธ คนที่อยู่บริเวณรอบๆ อดไม่ได้ที่จะเหงื่อตกแทนชายาอวี้หลินเมิ้งหยาคุกเข่าลงทั้งที่รู้สึกไม่อยากทำแต่ถึงกระนั้นก็ยังมิยอมพูดถึงความผิดของตนเอง“เมื่อก่อนเปิ่นกงสอนเจ้าอย่างไร? แต่วันนี้เจ้ากลับใช้อารมณ์โดยไร้เหตุผลแล้วอย่างนี้จะดูแลจวนอวี้ได้อย่างไร”ราวกับพระสนมเต๋อเฟยโกรธจัด นางไม่สนใจสายตาคนรอบข้างก่อนจะดุด่าลูกสะใภ้ของตนเองน้ำตารินไหลออกจากดวงตาทั้งสองข้างหลินเมิ้งหยากัดฟันแน่นไม่ยอมพูดสิ่งใดออกมากลับกันกับซ่างกวนฮุ่ยที่ตัวเปียกชื้นไปด้วยน้ำ ฟันกระทบเข้าหากันเพราะความหนาว อดไม่ได้ที่จะสะอื้นไห้ออกมา“คุณหนูซ่างกวน ข้าผิดเองที่สอนคนของตนเองไม่ดี จึงเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น เจ้าวางใจเถิดข้าจะหาหมอที่ดีที่สุดมารักษาเจ้า”พระสนมเต๋อเฟยส่งสายตาเชิงขอโทษไปทางซ่างกวนฮุ่ย ทว่านางกลับรู้สึกสงสัยหยาเอ๋อร์ไม่เคยทำอะไรบุ่มบ่ามมาก่อน อีกทั้งนางยังรู้สึ
