้องการเพียงคำขอบคุณ“ข้าต้องการ…ชีวิตของเจ้า”หมิงเยว่ยกดาบขึ้น หลินเมิ้งหยาผงะไปเพราะความบ้าคลั่งที่แสดงออกทางสีหน้าของนาง“อย่าคิดแตะต้องนายหญิงของข้า”ป๋ายซูมิใช่คนปวกเปียก แม้จะไม่มีอาวุธอยู่ในมือแต่นางกลับพุ่งตัวเข้าไปด้วยความกล้าหาญแต่สิ่งที่ทั้งสองคาดไม่ถึงก็คือหมิงเยว่มิได้มีฝีมือธรรมดาเลยแม้ว่าจะต่อสู้ได้ไม่ดีเท่าป๋ายซูแต่เพราะในมือของนางถือดาบคมกริบ แม้แต่ป๋ายซูเองก็โอดครวญขมขื่นในใจทั้งสองผลัดกันรุกผลัดกันรับ แม้แต่หลินเมิ้งหยายังอดตื่นตะลึงไม่ได้“คนที่เจ้าอยากฆ่าคือข้า อย่าทำร้ายคนของข้า”แม้วิทยายุทธ์ของป๋ายซูจะสูงมาก ทว่าหมิงเยว่เองก็มิได้ด้อยไปกว่ากันหลินเมิ้งหยาคิดไม่ถึงเลยว่าผู้หญิงที่ดูอ่อนแอบอบบางอย่างหมิงเยว่จะมีฝีมือมากขนาดนี้บางทีนางอาจประเมินหมิงเยว่ต่ำเกินไป“ได้ เช่นนั้นเจ้าจงมาให้ข้าฆ่าเสีย ข้าจึงจะปล่อยสาวใช้ของเจ้าไป”เพียงพริบตาเดียว ป๋ายซูเข้ามายืนขวางหน้าหลินเมิ้งหยา จ้องหมิงเยว่เขม็งบนร่างกายของนางมีบาดแผลมากมายหากยังสู้ต่อไปเกรงว่าจะไม่ใช่เรื่องดี“นายหญิง อย่านะเจ้าคะ ข้าเป็นองครักษ์ของท่าน แม้ตัวจะตายแต่ก็จะไม่ละเลยต่อหน้าที่”ป๋ายซูเตรียมตัวสละชีวิตแล้ว อันที่จริงขณะที่ทั้งสองกำลังปะทะกัน นางตั้งใจส่งเสียงดังและเคลื่อนไหวให้มากที่สุดแต่ด้านนอกกลับไม่มีใครเข้ามาตรวสอบหลินเมิ้งหยาเดาว่าองค์หญิงหมิงเยว่จะต้องเป็นผู้ลงมือทำอะไรบางอย่างอย่างแน่นอน“ไม่ เจ้าจะสล
