ยาจับมือของซ่างกวนฮุ่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลหลินเมิ้งหยารู้สึกว่าแม้ซ่างกวนฮุ่ยจะมิได้พูดความจริง แต่ความรู้สึกที่มีให้พี่ชายไม่มีทางเป็นเรื่องหลอกลวง“ข้ารู้ว่าเจ้ากับคุณหนูสกุลเยว่มีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน แต่ข้ารู้สึกตื้นตันยิ่งนักที่เจ้าเอ่ยเช่นนี้ออกมา ข้าไม่รู้ว่าเจ้าต้องการทำอะไร แต่ข้าก็พอจะเดาได้ วางใจเถิดข้าจะร่วมมือกับเจ้าเอง”ซ่างกวนฮุ่ยกระพริบตาจากนั้นจึงซ่อนรอยยิ้มที่มุมปากจู่ๆๆ นางก็ดึงมือหลินเมิ้งหยาไปข้างสระน้ำ ก่อนจะแสดงท่าทางประหนึ่งถูกผลักตกลงไป“ตูม” เสียงดังขึ้น หลินเมิ้งหยาผงะมองดูซ่างกวนฮุ่ยที่กำลังแสร้งตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำ แต่กลับกระพริบตาใส่นางปริบๆ ตอนนั้นเองที่นางรู้แล้วว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไรนาง…เป็นนักแสดงตัวยง!แสดงละครออกมาได้แนบเนียนเหลือเกิน“ป๋ายซู ร้องตะโกนเดี๋ยวนี้ จงร้องว่าคุณหนูซ่างกวนตกน้ำ จริงสิ สาวใช้ของคุณหนูซ่างกวนรีบไปบอกคนอื่นเถิดว่าชายาอวี้ผลักคุณหนูซ่างกวนตกน้ำ”หญิงสาวที่ยืนอยู่บนบกและแหวกว่ายอยู่ในน้ำสบตากันครู่ต่อมา สาวใช้คนสนิทของทั้งสองฝ่ายรีบร้องโวยวาย“ขอบใจ”ส่งเสียงเบาแต่ซ่างกวนฮุ่ยกลับได้ยินอย่างชัดเจนนางเงยหน้าส่งยิ้มให้กับหลินเมิ้งหยาก่อนจะเริ่มหาทางขึ้นจากสระน้ำงานเลี้ยงเทศกาลไหว้พระจันทร์คึกคักตั้งแต่เริ่มงาน“ดูเจ้าซิ คุณหนูซ่างกวนทำอะไรผิดอย่างนั้นหรือ? เหตุใดต้องผลักนางลงน้ำ!”ภายในตำหนักพระสนมเต๋อเฟยสั่งสอนหลินเมิ้งหยาต่อหน้าท
