อเกิน“ป๋ายซู ร้องตะโกนเดี๋ยวนี้ จงร้องว่าคุณหนูซ่างกวนตกน้ำ จริงสิ สาวใช้ของคุณหนูซ่างกวนรีบไปบอกคนอื่นเถิดว่าชายาอวี้ผลักคุณหนูซ่างกวนตกน้ำ”หญิงสาวที่ยืนอยู่บนบกและแหวกว่ายอยู่ในน้ำสบตากันครู่ต่อมา สาวใช้คนสนิทของทั้งสองฝ่ายรีบร้องโวยวาย“ขอบใจ”ส่งเสียงเบาแต่ซ่างกวนฮุ่ยกลับได้ยินอย่างชัดเจนนางเงยหน้าส่งยิ้มให้กับหลินเมิ้งหยาก่อนจะเริ่มหาทางขึ้นจากสระน้ำงานเลี้ยงเทศกาลไหว้พระจันทร์คึกคักตั้งแต่เริ่มงาน“ดูเจ้าซิ คุณหนูซ่างกวนทำอะไรผิดอย่างนั้นหรือ? เหตุใดต้องผลักนางลงน้ำ!”ภายในตำหนักพระสนมเต๋อเฟยสั่งสอนหลินเมิ้งหยาต่อหน้าทุกคนทว่าหลินเมิ้งหยากลับมีท่าทางน้อยใจไม่ยอมรับผิดชำเลืองมองซ่างกวนฮุ่ยและถลึงตาใส่นางด้วยความเกลียดชัง“พูดออกมาเดี๋ยวนี้ ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้น!”
“ตลอดหลายปีมานี้ ชายาหลิงหนานข่มขู่ข้าให้ทำงานแทนนางมากมาย ไม่ว่าจะทั้งจวนหลิงหนานหรือในวัง นางสั่งให้ข้าทำหลายเรื่อง”
คำพูดของพระสนมเต๋อเฟยแฝงไว้ซึ่งความเย็นชาคนที่หยิ่งในศักดิ์ศรีเช่นนางมีหรือจะยอมเป็นหุ่นเชิดของใครง่ายๆดังนั้นงานที่ช่วยทำทั้งหมดจึงเป็นเพียงการรอโอกาสในการเอาคืนเท่านั้น“ที่นางอาละวาดเช่นนั้นก็เพราะนางกุมของบางอย่างของข้าเอาไว้ในกำมือ”ใบหน้าของพระสนมเต๋อเฟยเย็นชาดุจน้ำแข็ง มุมปากเผยรอยยิ้มเยือกเย็น“ฉะนั้นหมู่เฟยจึงต้องจำยอมเพื่อให้ได้มาซึ่งของที่ชายาหลิงหนานครอบครองเอาไว้ใช่หรือไม่เพคะ?”สมองของหลินเมิ้งห
