แม้จะถูกกักบริเวณเอาไว้ทว่าไม่นานหลินเมิ้งหยาก็ได้รับการปล่อยตัวแม้แต่ทหารหลวงด้านนอกเองก็ถอนกำลังไปแล้ว ดูเหมือนไท่จื่อกับฮองเฮาจะหมดหนทางต่อกรกับนางหรือบางทีพวกเขาอาจจะกำลังหาหนทางอื่นในจวนไม่มีสถานที่ใดที่หลินเมิ้งหยาไม่อาจไปได้แล้วนอกจากหลงเทียนอวี้ ไม่มีใครสามารถเข้าไปในห้องอ่านหนังสือได้อีกแต่พวกเขากลับไม่ห้ามปรามนาง“ท่านอ๋องล่ะ?”หลงเทียนอวี้ไม่อยู่ในห้องอ่านหนังสือ หลินเมิ้งหยาจึงนึกประหลาดใจทุกวันตอนบ่ายหลงเทียนอวี้มักจะสะสางงานอยู่ในห้องนี้“ทูลพระชายา องค์ชายเจ็ดมารับตัวท่านอ๋องไปพ่ะย่ะค่ะ เอ่ยว่ามีเรื่องต้องจัดการ”พ่อบ้านเติ้งอยู่ด้านหลังหลินเมิ้งหยาเอ่ยตอบ“อืม เข้าใจแล้ว”หลงชิงหานไม่ได้มาจวนหลายวันแล้ว บางทีเขาอาจจะได้ผลกระทบจากเรื่องนี้หลินเมิ้งหยามิได้คิดอะไรมาก นางสำรวจทุกซอกทุกมุมของห้องอ่านหนังสือ“ท่านอ๋องมีรับสั่งว่ามีอะไรหายไปหรือไม่?”หลินเมิ้งหยาเอ่ยถาม พ่อบ้านเติ้งครุ่นคิดก่อนจะส่ายหน้า“ของที่ท่านอ๋องใช้มีจำนวนเท่าเดิม อีกทั้งหากไม่ได้รับอนุญาตจากท่านอ๋องก็ไม่มีใครกล้าหยิบจับอะไรพ่ะย่ะค่ะ”พ่อบ้านเติ้งตอบ หลินเมิ้งหยาพยักหน้ารับทั้งโต๊ะและหนังสือล้วนถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยยิ่งไปกว่านั้นหลงเทียนอวี้ยังเป็นคนละเอียดรอบคอบ เขาไม่มีทางปล่อยผ่านสิ่งผิดปกติใดๆ ให้รอดพ้นสายตาหลินเมิ้งหยาสำรวจห้องอ่านหนังสืออีกรอบ นางไม่ละเว้นแม้แต่มุมกำแพงหากนางต้องการจะซ่อนข
