อง นางจะเก็บไว้ที่ใดกันนะ?หลินเมิ้งหยาเงยหน้า มองขึ้นไปที่คานหลังคาหวังฮั่นหลินเป็นขุนนาง เขาคงไม่มีวิทยายุทธ์หรอกกระมังนางครุ่นคิด หลงเทียนอวี้เองก็คงคิดเช่นเดียวกัน คงจะต้องตรวจสอบที่นั่น“ป๋ายซู เจ้าลองขึ้นไปดูหน่อยว่ามีสิ่งผิดปกติหรือไม่?”ป๋ายซูพยักหน้าก่อนจะถีบกายกระโดดขึ้นไปด้านบนทุกคนเงยหน้าขึ้นมองดูคาน“วิชาตัวเบาของแม่นางป๋ายซูไม่เลวเลย”พ่อบ้านเติ้งอดที่จะชื่นชมเหล่าคนประหลาดในจวนของหลินเมิ้งหยาไม่ได้“พอใช้ได้ ในตำหนักของข้านางมีวิทยายุทธ์เป็นอันดับสาม”เมื่อพูดถึงเรื่องวิทยายุทธ์แล้ว แน่นอนว่าชิงหูเก่งเป็นลำดับหนึ่งช่วงนี้เย่ไม่ค่อยปรากฏตัวออกมา แต่หลินเมิ้งหยารู้ว่าเขาจะต้องอยู่ที่มุมใดมุมหนึ่งหากมีใครคิดจะเอาชีวิตนาง เย่จะต้องปรากฏตัวออกมาช่วยเหลืออย่างแน่นอนส่วนเสี่ยวอวี้ หลังจากได้รับการฝึกจากคนเหล่านั้น วิทยายุทธ์ของเขาก็ก้าวหน้ามากขึ้นอีกหน่อยตำหนักของนางคงแข็งแกร่ง มิมีใครอาจหาญเหยียบย่างเข้ามาได้โดยไม่ได้รับอนุญาต“นายหญิง มีของเจ้าค่ะ!”ป๋ายซูชูกล่องเล็ก ๆ ขึ้น“นายหญิง พบสิ่งนี้เจ้าค่ะ”หลินเมิ้งหยารับกล่องไป เมื่อเปิดออกเห็นเป็นขี้ผึ้งเม็ดกลมเล็กๆ อยู่ภายในหนึ่งลูก“พวกเรากลับไปกันก่อนเถิด จำเอาไว้ว่าห้ามมิให้ผู้ใดรู้เรื่องนี้เด็ดขาด”“เจ้าค่ะ”พวกนางมิได้ใช้เวลาอยู่ในห้องนี้นานนักในที่สุดก็ถึงค่ำคืนงานเลี้ยงไหว้พระจันทร์เหตุเพราะมีฐานะเป็นถึงชายาอวี้ ดังนั้นในวันที่สิบห
