ที่ผ่านมาเหตุการณ์ดำเนินไปอย่างเป็นปกติซิ่งเอ๋อร์ตาย หวังฮั่นหลินถูกหลงเทียนอวี้ส่งกลับไปยังจวนฮั่นหลิน มีเพียงศพของฮูหยินหวังที่ยังคงอยู่ในจวนอวี้เท่านั้นแน่นอนว่านี่คือสิ่งที่คนภายนอกเล่าลือในความเป็นจริงหลังจากประตูวิญญาณไม่เปิดรับฮูหยินหวัง ในที่สุดหลินเมิ้งหยาก็ร่วมมือกับป๋ายหลี่รุ่ยช่วยชีวิตของนางไว้ได้ทว่าร่างกายของนางยังคงอ่อนแอและไม่ได้สติทุกวันหลังจากกินอาหารกลางวันแล้ว หลินเมิ้งหยามักจะมุ่งหน้าไปยังคุกใต้ดินของหลงเทียนอวี้องครักษ์ที่คุกใต้ดินแห่งนี้ล้วนจดจำนายหญิงแห่งจวนอวี้ได้แล้วดังนั้นจึงไม่มีใครรั้งนางเอาไว้หลงเทียนอวี้ประหลาดใจเป็นอย่างมาก ป๋ายหลี่รุ่ยมีอุปนิสัยแปลกประหลาดแม้แต่ป๋ายหลี่อู๋เฉินยังทำได้เพียงยืนส่งอาหารอยู่ทางด้านนอกเท่านั้นมีเพียงหลินเมิ้งหยาที่สามารถเข้าออกห้องนั้นได้อย่างอิสระได้ยินเหล่าองครักษ์เล่าว่าชายแก่และหญิงสาวคู่นี้ บางครั้งบางคราวก็ส่งเสียงร้องโวยวายผ่านประตูหินออกมาป๋ายหลี่รุ่ยกับหลินเมิ้งหยากลายเป็นเพื่อนต่างวัยกันไปโดยปริยาย“ท่านอาจารย์ นี่คือกล่องหยกที่ท่านต้องการ ข้าหาหยกที่ดีที่สุดมาทำ ท่านลองตรวจสอบดู”ทันทีที่หลินเมิ้งหยาเดินเข้าไปในห้องหินของป๋ายหลี่รุ่ย นางก็ยื่นกล่องหยกที่มีขนาดเท่ากำปั้นไปให้เขาแม้ภายในห้องหินออกจะรกไปสักเล็กน้อยแต่ถึงกระนั้นก็ยังมีอากาศให้หายใจอยู่มากแม้ใบหน้าของป๋ายหลี่รุ่ยจะดูเหนื่อยล้า แต่ก็ยังเปี่ยมไปด้วยจิต
