่วยชีวิตฮูหยินหวัง เขาเอ่ยว่าเขาทำได้เพียงวางยาฆ่าคนแต่มิอาจวางยาเพื่อช่วยชีวิตคนได้สายตาอันตรายของอาจารย์ทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกว่านางตัดสินใจผิดที่นำฮูหยินหวังมาที่นี่“ท่านอาจารย์ ข้าคิดว่าเราคงต้องระมัดระวังเรื่องการใช้ยา เหตุเพราะร่างกายของฮูหยินหวังยังคงอ่อนแอ ท่านอย่าเผลอวางยานางจนตายไปก่อน”ป๋ายหลี่รุ่ยเมื่อเห็นสายตาไม่เชื่อใจของลูกศิษย์ เขาจึงถลึงตาโต“นังหนู นี่เจ้าบังอาจสงสัยวิชาแพทย์พิษของข้าอย่างนั้นหรือ?”หลินเมิ้งหยาส่ายหน้าทว่าสายตากลับเจือไว้ซึ่งความไม่เชื่อใจ“เฮ้อ นังหนูคนนี้นี่ มองข้าเช่นนี้ทำไม ข้าบอกแล้วว่าข้าจะวางยาเพื่อช่วยชีวิตนาง เช่นนั้นข้าก็จะทำตามที่พูดให้ได้”เมื่อเห็นท่าทางขุ่นเคืองของอาจารย์ หลินเมิ้งหยาจึงยิ้มแล้วเอ่ย“ใช่ว่าข้าไม่เชื่อใจท่าน วิชาแพทย์พิษของอาจารย์เลิศล้ำกว่าใครในใต้หล้า แต่ท่านต้องระมัดระวังการใช้ยาสักเล็กน้อย หากนางตายขึ้นมา คนนอกจะพากันพูดเอาได้ว่าป๋ายหลี่รุ่ยเป็นเซียนยาพิษ ขนาดชีวิตคนยังไม่เว้น หากเป็นเช่นนั้นข้าคงต้องรู้สึกกระวนกระวายแทนท่านอย่างแน่นอน”หลินเมิ้งหยาทั้งชมและด่าในคราวเดียวกัน เปลวไฟจึงลุกโชนในสายตาของป๋ายหลี่รุ่ย“ไร้สาระ! วิชาแพทย์พิษของข้าไร้เทียมทาน นังหนู หากไม่จำเป็นก็อย่ามาที่นี่ เดี๋ยวจะทำให้วิชาแพทย์พิษของข้าเสียหาย มิเช่นนั้นข้าจะวางยาเจ้า!”หลินเมิ้งหยาลอบหัวเราะในใจ ดูเหมือนอาจารย์จะเริ่มช่วยชีวิตฮูหยินหวังอย่า
