ยเทียนเต๋า จ้านเหยียน!
เบื้องข้างของจ้านเหยียนมีเก้าเก้าเก้าเก้าแถวละสี่ ที่นั่งฝั่งละแปดแห่ง เบื้องขวาสุดมีหนึ่งที่นั่งว่าง ส่วนอีกเจ็ดตำแหน่ง มีบุคคลทั้งชายหญิงนั่งเรียงราย ล้วนแผ่กลิ่นอายลึกล้ำเหนือสามัญ
ทันทีที่ลั่วเสวี่ยนและซูเฉินย่างเข้าสู่วิหาร สายตาของจ้านเหยียนและผู้นำทั้งเจ็ดยอดเขาก็ตกลงมาที่ซูเฉินพร้อมกัน
ร่างของซูเฉินสั่นไหวเล็กน้อย เขารู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลราวคลื่นสึนามิซัดเข้าใส่ สายตาของทั้งแปดดั่งเทพเจ้า มองลงมาราวกับกำลังพิพากษา
หากเป็นเพียงราชายุทธ์ทั่วไป คงเข่าทรุดลงด้วยความหวาดกลัวแล้ว
แต่ซูเฉินกลับยืนอย่างสงบ สีหน้าไม่เปลี่ยน
เขาก้มศีรษะคำนับอย่างลึกซึ้ง กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ศิษย์ซูเฉิน ขอคารวะผู้นำนิกาย และผู้อาวุโสทุกท่าน!”
ทั้งเจ็ดผู้นำยอดเขาต่างก็คือผู้ที่ดูแลยอดเขาทั้งเก้าของนิกายเทียนเต๋า
คำคารวะของเขาเปี่ยมด้วยความเคารพ และแฝงไว้ด้วยความชื่นชมจากก้นบึ้งของจิตใจ
เมื่อได้มีชีวิตใหม่ เขาได้กลับมาพบหน้าผู้มีพระคุณเหล่านี้อีกครั้ง
ผู้ที่เคยปกป้องเขา เคยสั่งสอนให้เป็นคนดี เคยถ่ายทอดวิชาให้เขา และสุดท้าย…ยอมตายเพื่อเปิดทางให้เขาหลบหนี
การได้พบกันอีกค
