ันนี้”
หลังฟังคำของลั่วเสวี่ยน สิงโตทั้งสองสะบัดหัวเล็กน้อย ก่อนจะเบือนสายตาไปอีกทาง แล้วนอนเอกเขนกตากแดดอย่างสงบ
“จ้าวดำขาว ไม่พบกันนานเลยนะ!”
ซูเฉินคิดในใจอย่างเงียบ ๆ
เขาย่อมจำจ้าวดำขาวได้ดี จึงไม่ตื่นตระหนก
แต่ในชาติก่อน เขาถูกเจ้าสองตัวนี้ขู่เสียแทบตาย
จ้าวดำขาวเป็นสัตว์อสูรโบราณเผ่าพันธุ์พิเศษ แฝดพี่น้อง พลังแข็งแกร่งยิ่งนัก และจงรักภักดีต่อนิกายเทียนเต๋าเสมอมา
แม้ท่าทางจะหยิ่งทะนง แต่เมื่อซูเฉินสนิทกับพวกมันในชาติก่อน เขากลับพบว่าพวกมันสองตัวออกจะซื่อบื้อเสียด้วยซ้ำ
อย่างไรก็ตาม ตอนที่นิกายเทียนเต๋าถูกทำลาย พวกมันก็สละชีพตายอย่างน่าเวทนาเช่นกัน
ซูเฉินข่มอารมณ์ที่ปั่นป่วนในใจ เดินตามลั่วเสวี่ยนเข้าสู่วิหารเทียนเต๋า
ภายในวิหารเทียนเต๋า
เบื้องบนสุด มีชายชราสวมชุดเต๋าสีฟ้าแดง ผมเผ้าขาวโพลน หนวดเครายาว ใบหน้าเปล่งปลั่งดั่งเซียนชรา ดวงตาลึกซึ้งราวผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างยาวนาน สายตาเปี่ยมด้วยปรีชาญาณ ราวกับสามารถมองทะลุสรรพสิ่งได้
กลิ่นอายจากร่างของเขาลึกซึ้งราวทะเล แม้เพียงนั่งอยู่เฉย ๆ ก็กลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับสวรรค์และปฐพี ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งเต๋า
เขาคือผู้นำสูงสุดแห่งนิกา
