ะว่าที่ห้องมีอะไรหายหรือเพิ่มขึ้นมาหรือไม่”หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าหวังฮั่นหลินแปลกมากจริงๆหากฟังจากคำพูดของหลงเทียนอวี้แล้ว ตอนที่เกิดเรื่องกับฮูหยินหวังเขาควรจะสั่งให้คนมาล้อมตำหนักหลิวซินเอาไว้ฉะนั้นคนที่รู้ความจริงทั้งหมดแต่ยังไปยังตำหนักฉินหวู่มีเพียงคนของนางและคนของหลงเทียนอวี้เท่านั้นอีกทั้งคนเหล่านั้นจะไม่มีทางพูดอะไรก็ตามที่ไม่ได้รับคำสั่งจากพวกนางทั้งสองแต่ก็มิได้บอกว่าจะไม่มีใครปล่อยให้ข้อมูลรั่วไหลถึงอย่างไรนางก็ยังรู้สึกผิดปกติแต่ผิดปกติอย่างไรนางมิอาจบอกได้“เจ้าคิดว่าหวังฮั่นหลินผิดปกติ?”ภายในห้องมีเพียงพวกเขาทั้งสองดังนั้นจึงมิได้พูดจาอ้อมค้อมหลินเมิ้งหยาพยักหน้า อยู่ๆ ก็รู้สึกปวดหัวเรื่องนี้วุ่นวายเหลือเกิน นางอยากทำทุกอย่างให้ราบรื่นแต่เรื่องราวกลับมากเกินกว่าจะจัดการได้“เพคะ บางทีหม่อมฉันอาจคิดมากเกินไป หม่อมฉันยังถูกขังอยู่ดังนั้นจึงทำอะไรไม่สะดวก ท่านอ๋องได้โปรดระวังตัวด้วย”นางทรุดกายลงนั่งบนตั่งข้างหน้าต่าง หลินเมิ้งหยาเลื่อนนิ้วมือขาวราวหิมะนวดหว่างคิ้วหลังจากผ่านการผ่าตัดที่ต้องอาศัยความแม่นยำและความรวดเร็ว หลินเมิ้งหยารู้สึกเหนื่อยล้าเล็กน้อยทว่าเรื่องราวมากมายกลับโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อนจนนางรู้สึกว่าไม่อาจรับไหวหลงเทียนอวี้มองใบหน้านิ่วคิ้วขมวดของหลินเมิ้งหยา เขารู้สึกปวดใจเล็กน้อย“เจ้าเป็นอะไร?”หลินเมิ้งหยาสะดุ้งตกใจ จู่ๆ ร่างของนางก็ถูกหลงเทียนอวี้อุ้มขึ้นมานา
