นี้หากใครจะเข้าหรือออกจากจวนอวี้ จำต้องได้รับอนุญาตจากอ๋องอวี้ อวี้เอ๋อร์ เปิ่นกงมอบสิทธิในการดูแลจวนแห่งนี้ให้แก่เจ้า เปิ่นกงหวังว่าเจ้าจะแยกแยะระหว่างเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานได้ อย่าทำให้เปิ่นกงผิดหวัง”หลงเทียนอวี้คุกเข่าคำนับ ทว่าสายตาเย็นชายากเกินจะพรรณนา“เชิญฮองเฮาเสด็จ…”
ทว่าป๋ายซ่าวกลับยกยิ้มก่อนจะหยิบธนบัตรออกมาหนึ่งใบ
“ทุกคนได้โปรดดูนี่ ธนบัตรในมือข้าต่างหากที่เป็นธนบัตรในจวนอวี้ของจริง อีกอย่างธนบัตรของพระชายาทุกใบล้วนประทับตราส่วนพระองค์เอาไว้ทั้งสิ้น”ป๋ายซ่าวนำธนบัตรทั้งสองใบไปถวายให้ฮองเฮา แม้ธนบัตรทั้งสองจะเหมือนกันแต่ด้านล่างของธนบัตรมีตราประทับของจวนอวี้หนึ่งอันและมีตราประทับที่แตกต่างไปอีกหนึ่งอัน นอกจากนี้ยังมีตราประทับลายโค้งเว้าที่มิมีใครดูออกว่ามันคืออะไร“แค่นี้จะเป็นหลักฐานอะไรได้ ถึงอย่างไร พระชายาดูแลทั้งจวนอวี้ เงินทองมีมากมาย หากคิดจะซื้อใจคน พระองค์คงไม่นำธนบัตรที่จะทำให้คนสงสัยตนเองให้ผู้อื่นหรอก”ทันทีที่สิ้นเสียง นางจ้องหลินเมิ้งหยาอย่างเอาเป็นเอาตาย“ไม่เพคะ องค์หญิงเข้าพระทัยผิดแล้ว เงินทั้งหมดจวนล้วนถูกบันทึกเอาไว้ ซึ่งปกติแล้วคนธรรมดาไม่มีทางมีธนบัตรเช่นนี้ แม้ว่าจะสามารถนำไปขึ้นเงินได้ที่เฉียนจวง แต่ธนบัตรเหล่านี้หาใช้สิ่งที่เฉียนจวงจะทำออกมาได้ ธนบัตรเหล่านี้เหมือนกับเงินที่ถูกประทับตราของขุนนาง หากองค์หญิงสงสัย สามารถสอบถามเรื่องนี้กับขุนนางฝ่ายใ
