าใช้ซื้อขาย แต่สุดท้ายเจ้าก็หนีความผิดในฐานะพระชายาที่ปกครองจวนไม่พ้น”ฮองเฮากล่าวเสียงเบาแต่กลับเน้นข้อกล่าวหาที่หนักอึ้ง“เฉินเซี่ยน้อมรับความผิด แต่เฉินเซี่ยหาได้รู้เรื่องการปองร้ายราชวงศ์ไม่”ประมาทกับตั้งใจ สองคำนี้ต่างกันมากเมื่อเห็นว่าหลินเมิ้งหยามีวี่แววว่าจะได้รับผิดในโทษสถานเบา เจียงหรูฉินจึงส่งสัญญาณผ่านทางสายตาให้กับซิ่งเอ๋อร์“ทูลฮองเฮา สิ่งที่หนู่ปี้พูดไปทั้งหมดล้วนเป็นความจริง หากเหนียงเหนียงไม่เชื่อ หนู่ปี้ขอให้ฮองเฮาตรวจสอบดู เกรงว่าจะมีเพียงมือของหนู่ปี้เท่านั้นที่เต็มไปด้วยชาด”ซิ่งเอ๋อร์คร่ำครวญในใจ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น คุณหนูไม่มีทางปล่อยให้นางถอยหลังกลับแล้วเพื่อน้องชาย นางขอยอมตาย“เจ้า…”หลินเมิ้งหยาร้องออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยวเหมือนคนที่ใกล้จะเสียสติเต็มที“อืม อนุญาต”ฮองเฮาพยักหน้า ซิ่งเอ๋อร์จึงรีบลุกขึ้น ก่อนจะจุ่มมือลงน้ำหนึ่งวินาที สองวินาที…นานแล้ว แต่น้ำกลับยังไม่เปลี่ยนสีใบหน้าซิ่งเอ๋อร์ขาวซีด เป็นไปได้อย่างไร…มือของนางสัมผัสกับชาดนี่นา!“น้ำของเจ้ามีปัญหา”ซิ่งเอ๋อร์ชักมือกลับ ตะโกนออกมาด้วยความโกรธระคนตกใจหลินเมิ้งหยากลับเหยียดยิ้ม ก่อนจะจุ่มมือของตนลงไปในน้ำตอนนั้นเอง น้ำในอ่างพลันเปลี่ยนเป็นสีม่วงใบหน้าของซิ่งเอ๋อร์ซีดเผือด แต่กลับพูดอะไรไม่ออก“ตอนที่ข้าทำการตรวจสอบ มือของข้าเปื้อนไปด้วยชาด ดังนั้นน้ำจึงเปลี่ยนสีเช่นนี้ ทุกคนล้วนทำการตรวจสอบแล้ว เจ้าป่าวปร
