นนี้ขึ้นมาอีกเรียกสั้นๆ ได้ว่าคนคนนั้นกำลังขุดหลุมฝังตัวเอง“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น จงมอบหมายเรื่องนี้ให้กับขุนนางฝ่ายใน”อีกครั้งที่ฮองเฮาทำเรื่องเหนือความคาดหมาย ราวกับว่านางกำลังร่วมมือกับพวกหลินเมิ้งหยาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเช่นนั้น หลินเมิ้งหยามองไม่ออกว่าสรุปแล้วฮองเฮาต้องการทำอะไรกันแน่?“หนู่ฉายจิ่นซิ่วถวายคำนับฮองเฮา”ผู้ดูแลฝ่ายในคือขันทีอายุเลยห้าสิบคนหนึ่งที่แต่งกายดีเหมาะสมกับฐานะแต่เขาไม่มีท่าทางกระตุ้งกระติ้งเหมือนกับขันทีคนอื่นเขามักตัดสินอย่างเป็นธรรม ดังนั้นไม่ว่าฝ่ายในจะเปลี่ยนแปลงผู้ดูแลไปสักกี่คน แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ยังคงรักษาตำแหน่งของตนเองเอาไว้ได้“อืม ลุกขึ้นเถิด ขุนนางจิ่น เจ้าดูทีสิว่าธนบัตรบนโต๊ะเป็นของที่เจ้าทำออกมาหรือไม่?”ฮองเฮานั่งตัวตรงท่าทางไม่สบอารมณ์ขุนนางจิ่นคุกเข่าลงแล้วเพ่งพิศสิ่งของบนโต๊ะอย่างละเอียด“ทูลฮองเฮา เป็นธนบัตรที่ฝ่ายในพิมพ์ออกไปพ่ะย่ะค่ะ”“ส่งมอบให้กับใคร?”“ทูลฮองเฮา มอบให้กับจวนอวี้พ่ะย่ะค่ะ”เมื่อพูดจบเขายังคุกเข่าอยู่ที่เดิม ไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีก“พวกเจ้าได้ยินแล้วใช่หรือไม่ชายาอวี้ ธนบัตรใบนี้เป็นของจวนเจ้าจริงๆ แม้เจ้าจะไม่ได้นำมาใช้ซื้อขาย แต่สุดท้ายเจ้าก็หนีความผิดในฐานะพระชายาที่ปกครองจวนไม่พ้น”ฮองเฮากล่าวเสียงเบาแต่กลับเน้นข้อกล่าวหาที่หนักอึ้ง“เฉินเซี่ยน้อมรับความผิด แต่เฉินเซี่ยหาได้รู้เรื่องการปองร้ายราชวงศ์ไม่”ประมาทกับตั้งใจ สองคำน
