พคะ”ก้มหน้าลง หลงเทียนอวี้เห็นหลินเมิ้งหยากระพริบตาปริบๆสายตาซุกซนปกปิดบางอย่างในใจเอาไว้หัวใจเขาพลันสั่นไหว ดังนั้นจึงยั้งความคิดของตนเองเอาไว้“เอ๋อร์เฉินน้อมรับพระบัญชาของหมู่โฮ่ว”ท่ามกลางความวุ่นวายและสายตานึกสนุกบนความทุกข์ของผู้อื่น จูอ้ายจือและลู่หยุนจับตัวซิ่งเอ๋อร์ออกไปจากตำหนักหลิวซิน“วุ่นวายกันมานานมากแล้ว เปิ่นกงเองก็ควรจะกลับวัง เต๋อเฟย เจ้าเลี้ยงลูกชายมาได้อย่างดี อีกทั้งยังมีสะใภ้ที่งดงามโดดเด่น จากนี้ไปจงทำตามพระราชโองการจากข้า นับตั้งแต่วันนี้หากใครจะเข้าหรือออกจากจวนอวี้ จำต้องได้รับอนุญาตจากอ๋องอวี้ อวี้เอ๋อร์ เปิ่นกงมอบสิทธิในการดูแลจวนแห่งนี้ให้แก่เจ้า เปิ่นกงหวังว่าเจ้าจะแยกแยะระหว่างเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานได้ อย่าทำให้เปิ่นกงผิดหวัง”หลงเทียนอวี้คุกเข่าคำนับ ทว่าสายตาเย็นชายากเกินจะพรรณนา“เชิญฮองเฮาเสด็จ…”
นางกำนัลที่อยู่ข้างกายฮองเฮารีบชี้ไปที่ตราประทับส่วนตัวข้างธนบัตร
ทว่าป๋ายซ่าวกลับยกยิ้มก่อนจะหยิบธนบัตรออกมาหนึ่งใบ“ทุกคนได้โปรดดูนี่ ธนบัตรในมือข้าต่างหากที่เป็นธนบัตรในจวนอวี้ของจริง อีกอย่างธนบัตรของพระชายาทุกใบล้วนประทับตราส่วนพระองค์เอาไว้ทั้งสิ้น”ป๋ายซ่าวนำธนบัตรทั้งสองใบไปถวายให้ฮองเฮา แม้ธนบัตรทั้งสองจะเหมือนกันแต่ด้านล่างของธนบัตรมีตราประทับของจวนอวี้หนึ่งอันและมีตราประทับที่แตกต่างไปอีกหนึ่งอัน นอกจากนี้ยังมีตราประทับลายโค้งเว้าที่มิมีใครดูออกว่า
