ขณะที่ฮูหยินคนหนึ่งแผดเสียงร้องด้วยความหวาดกลัว คนตายที่ยังเดินได้ก็โผล่ออกมาจากภายในห้อง
ไม่สิ เรียกว่าเหมือนศพน่าจะดีกว่า
เมื่อโดนแสงเทียนสาดกระทบ คนที่ถูกเรียกว่าฮูหยินหวังฮั่นหลินซึ่งมีใบหน้าขาวซีด ตาขาวเหลือกกว้างเดินออกมาจากภายใน
ที่น่ากลัวกว่านั้นคือท้องของฮูหยินหวังที่มีรูขนาดใหญ่
ทุกก้าวที่เดิน เลือดสีแดงสดพลันไหลอาบลงพื้น
ทุกคนร้องตะโกนแล้ววิ่งหนี
แม้แต่คนที่มีความกล้าอย่างหลินเมิ้งหยายังตกใจ
“ศพ…ศพเดินได้”
ท่ามกลางเสียงกรีดร้อง ผู้หญิงที่กำลังวิ่งหนีไปทั่วทุกทิศทุกทางพลันเป็นลมสลบไป
มีเพียงส่วนน้อยซึ่งรวมถึงหลินเมิ้งหยาที่ยังใจกล้ามองดูศพเดินได้ของฮูหยินหวัง
“ไอหยา อะไรกันนี่ ผีดิบอย่างนั้นหรือ?”
ชิงหูที่ไม่รู้ว่าเปลี่ยนชุดตั้งแต่ตอนไหนย่างเท้าเข้ามาทีละก้าว
เขาจับข้อมือของหลินเมิ้งหยาเอาไว้ ท่าทางประหนึ่งคนหวาดกลัว ทว่ากลับส่งพลังให้นางยืนหยัดต่อไป
“เกิดอะไรขึ้น?”
ความหวาดกลัวในดวงตาของหลินเมิ้งหยาเริ่มจางหายไป สมัยที่ยังเป็นนักเรียนแพทย์ นางผ่าศพมามากมาย มิใช่เพียงแค่ศพสองศพ
แม้ฮูหยินคนนี้จะน่ากลัว แต่ในสายตาของนางก็เป็นเพียงร่างที่เคลื่อนไหวได้เท่านั้น
“ข้าเองก็ไม่รู้ แต่ศพนี้แปลกมาก”
ชิงหูซบบ่าหลินเมิ้งหยา เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กปิดตา ทว่ายังสามารถเห็นแสงลอดผ่านได้
ล้อเล่นหรือไร เขาฆ่าคนมาตั้งมากมาย
มีแต่ผีกลัวคนเลวทั้งนั้น ต่อให้ฮูหยินหวังจะถูกผีสิงร่าง แต่จะมีผีต
