นไหนน่ากลัวกว่าเขาอย่างนั้นหรือ?
เมื่อเทียบกันแล้ว หัวใจของเขาวิปริตกว่าฮูหยินหวังในเวลานี้เสียอีก ดังนั้นเขาจึงไม่คิดหลบหนี
กลับกัน ทั้งสองเดินเข้าไปตรวจสอบใกล้ ๆ
เมื่อเดินเข้าไปแล้ว หลินเมิ้งหยาพบว่าฮูหยินหวังยังมิได้ตายสนิท
ภายใต้ความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดของมนุษย์ทำลายสิ่งที่กำลังควบคุมนางอยู่
นางส่งเสียงแหบแห้งเพราะความเจ็บปวด เสียงที่ส่งออกมาจึงกระตุกเสมือนการเคลื่อนไหวของร่างกาย
หลินเมิ้งหยาทำใจให้สงบ เงี่ยหูฟังก่อนจะได้ยิน “ช่วย…ช่วย…ข้าด้วย”
“นางยังไม่ตาย เจ้าไปพยุงร่างนาง ข้าจะตรวจสอบให้แน่ใจว่าจะยังสามารถช่วยชีวิตนางได้หรือไม่”
หลินเมิ้งหยากระซิบข้างหูของชิงหู หัวใจของคนเป็นหมอทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าจะต้องช่วยฮูหยินหวังให้ได้
“ได้”
ชิงหูไม่กลัวผีสางนางไม้ เขาตอบรับแล้วพุ่งตัวเข้าประชิด
“โอ้ เจ้าผีร้ายจงฟังข้า ข้าคือเจ้าแม่แห่งทิศตะวันตกกลับชาติมาเกิด เจ้าจงออกจากร่างฮูหยินหวังบัดเดี๋ยวนี้!”
สวรรค์โปรด หลินเมิ้งหยาถลึงตาโต
นางบอกให้ไปช่วยคน แต่ชิงหูกลับเล่นใหญ่เล่นโต
อีกทั้งเขายังส่งเสียงร้องพิลึกๆ??ออกมาได้อย่างน่าเชื่อถืออีกด้วย
ทุกคนคาดไม่ถึงเลยว่าทันทีที่หญิงสาวสวมชุดหลากสีตรงหน้ากระโดดออกไปเปล่งเสียงกังวาน ร่างที่เคยแข็งทื่อของฮูหยินหวังจะอ่อนยวบแล้วร่วงลงพื้น
เขาขยิบตาเป็นสัญญาณให้หลินเมิ้งหยา ก่อนที่จะค่อยๆ อุ้มร่างของฮูหยินหวังขึ้นมา แล้วย
