แต่เพราะนางคุ้นเคยกับยาพิษ ดังนั้นนางจึงเลือกยาที่มีสีดำสนิทดั่งขนอีกา
“นายหญิง หากนางตายขึ้นมาจะเป็นอย่างไรหรือเจ้าคะ?”
ป๋ายจีเป็นคนจิตใจดี ดังนั้นนางจึงเอ่ยถามถึงสิ่งที่กำลังกังวล
“ยังจะมีอะไรแย่กว่าตอนนี้อีกหรือ? รีบใส่ยาให้นาง”
ในสมัยโบราณไม่มีเครื่องช่วยหายใจ ไม่มีเครื่องตรวจจับชีพจร ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงไม่อาจรู้ได้ว่านางจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่
แต่สิ่งเดียวที่น่าประหลาดในเวลานี้คือยาพิษที่ให้โทษเมื่ออยู่ในมือของผู้อื่น กลับให้คุณประโยชน์เมื่ออยู่ในมือของนาง
ดูเหมือนนางจะต้องไปตั้งใจเรียนศาสตร์พิษกับป๋ายหลี่รุ่ยดูจริงๆ เสียแล้ว
ไม่มีเวลาให้คิดมาก นางที่ลงมือเย็บแผลเรียบร้อยแล้วทำได้เพียงรอดูผลเท่านั้น
“จำเอาไว้ ห้ามแตะต้องฝีเย็บของนางเด็ดขาด ห้ามขยับตัวนาง ป๋ายจี ป๋ายซ่าว ทุกหนึ่งชั่วโมงจะต้องป้อนยานางหนึ่งครั้ง”
หลังจากทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดที่มีออกไป ทันทีที่รู้สึกผ่อนคลาย แขนขาของนางจึงอ่อนแรง
โชคดีที่หลินจงอวี้เป็นคนมือไว เขาจึงรับตัวหลินเมิ้งหยาเอาไว้ได้
“พี่สาวเป็นอะไรหรือไม่?”
ความวิตกกังวลเผยให้เห็นในดวงตาของหนุ่มน้อย หลินจงอวี้ประหลาดใจกับทักษะอันยอดเยี่ยมของหลินเมิ้งหยา อีกทั้งยังยิ่งรักหลินเมิ้งหยามากขึ้น
“เจ้าหนุ่มน้อย รีบปล่อยเจ้าเด็กน้อยของเหล่าเหนียงลงบัดเดี๋ยวนี้”
น้ำเสียงเย็นชาถูกเปล่งออกมา ฮวากูผู้อ้างตนว่าเป็นเจ้าแม่กลับชาติมาเกิดรีบเข้ามาคว้าตัวของหลินเ
