เมื่อเทียบกับชุดธรรมดาที่ผู้อื่นสวมใส่แล้ว ชุดสีแดงปักลายมังกรและหงส์ดูหรูหรากว่ามาก
หลินเมิ้งหยาและพระสนมเต๋อเฟยโค้งคำนับ
มองดูชายกระโปรงสีแดงซึ่งผู้สวมไม่ลังเลเลยที่จะเดินขึ้นไปข้างหน้า หัวใจของหลินเมิ้งหยาเกิดความสงสัย
เหตุใดไม่ว่าฮองเฮาจะปรากฏตัวที่ไหน นางจึงมักจะใส่ชุดชาววังแบบเต็มยศกันนะ?
“อืม ไม่ต้องมากพิธี ลุกขึ้นเถิด”
ฮองเฮาเดินไปนั่งยังตำแหน่งประธาน แล้วจึงเอ่ยเสียงเรียบ
คนที่คุกเข่าอยู่ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงแสดงความไม่พึงพอใจเลยแม้แต่น้อย
หลินเมิ้งหยาเข้าใจดี นี่เป็นวิธีช่วงชิงตำแหน่งจากพระสนมเต๋อเฟย
ไม่ว่าใครจะเป็นผู้จัดงานเลี้ยง ไม่ว่าพระสนมเต๋อเฟยจะเฉิดฉายมากขนาดไหน แต่คนที่จะนั่งอยู่บนตำแหน่งฮองเฮาได้ มีเพียงนางคนเดียวเท่านั้น
“ขอบพระทัยฮองเฮา”
ความครึกครื้นในตำหนักหลิวซินหายไป หัวใจของทุกคนหยุดนิ่ง
ฮองเฮามิได้มาร่วมงานตั้งแต่แรก แต่กลับมากลางคัน เรื่องนี้จะต้องมีตื้นลึกหนาบางอย่างแน่นอน
“เปิ่นกงได้ยินมาว่าชายาอวี้เป็นผู้จัดงานเลี้ยงในคราวนี้ขึ้น?”
ฮองเฮากวาดสายตามองดูท่าทางพึงพอใจของผู้มาร่วมงาน นางมิได้ชักสีหน้า แต่กลับส่งยิ้ม
“ทูลเหนียงเหนียง เฉินเซี่ยเป็นผู้จัดเองเพคะ หากมีสิ่งไหนไม่เหมาะสม เหนียงเหนียงได้โปรดลงโทษด้วย”
มิได้ถูกเชิญแต่กลับมาด้วยตนเอง หัวใจของหลินเมิ้งหยาพลันร้องเตือน
“ไม่เหมาะ? เปิ่นกงคิดว่าเหมาะสมยิ่งนัก ตลอดหลายปีที่ผ่านมา มีเพียงครั้งนี้ที่เปิ่
