“พอลูกโตก็เลิกสนใจแม่สินะ เอาล่ะ ข้าไม่รบกวนเวลาของพวกเจ้าแล้ว จิ่นเยว่ พวกเรากลับกันเถิด อย่าไปวุ่นวายกับหย๋าเอ๋อร์ให้เสียเรื่องเลย”
ลูกชายและลูกสะใภ้รักกันปานจะกลืนกิน นางที่เป็นแม่สามีเห็นแล้วอดที่จะดีใจไม่ได้ดังนั้น พระสนมเต๋อเฟยจึงพาจิ่นเยว่ออกจากเรือนของหลินเมิ้งหยาไป“ท่านอ๋องมีความเห็นเช่นไรเพคะ? ”คำพูดไม่กี่ประโยคของพระสนมเต๋อเฟยทำให้หลงเทียนอวี้แสดงสีหน้าอึดอัดหลินเมิ้งหยารีบเปลี่ยนเรื่องเพื่อทำลายบรรยากาศอึดอัดของทั้งคู่“ไม่มี”เมื่ออยู่ต่อหน้าหลินเมิ้งหยา หลงเทียนอวี้ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรราวกับสมองของนางมักมีความคิดแปลกประหลาดอยู่เสมอแม้แต่เขาเองก็ไม่รู้ว่าครู่ต่อไปนางจะทำอะไรเมื่ออยู่ต่อหน้านาง กลิ่นไอของความลึกลับมักวนเวียนอยู่รอบตัวเสมอ“หม่อมฉันได้ยินมาว่าอีกไม่กี่วันจะถึงวันเกิดของท่านอ๋องหรือเพคะ? ”นางก้มหน้าลง หลงเทียนอวี้จึงมองใบหน้าของนางได้ไม่ชัดเจนใบหน้าคมคายพยักหน้าลงด้วยความลังเลวันเกิดอย่างนั้นหรือ?นับตั้งแต่วันที่เข้าสู่วัยผู้ใหญ่ เขาไม่เคยจัดงานวันเกิดเลย“อืม”หลินเมิ้งหยาวางแผนบางอย่างในใจ ไม่ว่าจะพูดอย่างไร หลงเทียนอวี้ยังคงเป็นคนให้ข้าวให้น้ำนางอยู่เช่นนั้นนางควรจะหาเวลาตีสนิทให้มากกว่านี้“เช่นนั้น ในวันเกิดของท่านอ๋อง ท่านอ๋องสามารถปลีกตัวออกมาได้หรือไม่เพคะ? ”ช่วงนี้หลงเทียนอวี้ยุ่งมาก แม้หมิงเยว่จะไปแล้ว อีกทั้งยังมิมีใครกวนเขาอีก แต่โอกาสที่ทั้งสองจะได้
