นางมองดูอีกรอบ ก่อนจะกลับจวนพร้อมกับชิงหู
ประตูหลัง ป๋ายซูยืนรออยู่นานแล้วภายใต้การปกปิดของนาง หลินเมิ้งหยากลับไปถึงห้องของตนเองอย่างปลอดภัยบนเตียง ป๋ายจีนอนพลิกไปพลิกมานายหญิงของนางยังไม่กลับมาเลย ดังนั้นจึงรู้สึกกระวนกระวายเพราะกลัวว่าจะถูกพบเข้าอยู่ ๆ เงาดำพลันปรากฏข้างเตียงของนางริมฝีบางปากพยายามสะกดเสียงร้องของตนเองเอาไว้ ยื่นมือขาวออกไปแหวกผ้าออกดูได้เห็นรองเท้าลายดอกโบตั๋นที่คุ้นเคย ดังนั้นจึงรู้สึกสบายใจ“นายหญิง อย่าล้อข้าเล่นอย่างนี้สิเจ้าคะ ข้าตกใจแทบตาย”เปิดผ้าห่มออก ก่อนจะได้เห็นหลินเมิ้งหยาที่กำลังยืนยิ้มภายใต้ผ้าคลุมสีแดง“ข้าก็แค่แกล้งเล่นเท่านั้น ต่อจากนี้ไปเจ้าต้องระวังให้มากหน่อยนะพี่ป๋ายจี”นางใช้สายตาตำหนิมองทางหลินเมิ้งหยา ก่อนจะหลุดขำพรืดออกมาเมื่ออยู่ด้วยกันมานาน พวกนางจึงมิได้รู้สึกต่อกันเพียงแค่นายบ่าวเท่านั้น“รีบมานี่เถิดเจ้าค่ะ ตอนเย็นอากาศหนาว บนเตียงอุ่นกว่า”ป๋ายจีรีบเปลี่ยนชุดให้กับหลินเมิ้งหยา สองนายบ่าวขึ้นไปนอนบนเตียงด้วยกัน“นายหญิง ยังไม่ทันจะถึงฤดูหนาวเลย เหตุใดร่างกายของท่านจึงเย็นเช่นนี้?”มือบางปิดเท้าของหลินเมิ้งหยาเอาไว้ด้วยความเอ็นดู นางมีน้องชายและน้องสาว ดังนั้นจึงใส่ใจคนในจวนมากเป็นพิเศษ“คงเป็นธรรมดาของร่างกาย จริงซิ ป๋ายจี ครอบครัวของเจ้ามีกี่คน? ”ร้านยาจำเป็นต้องมีคนดูแล แต่สถานะของนางค่อนข้างพิเศษ ดังนั้น นางจึงต้องการคนที่ไว้ใจได้นับตั้ง
