แต่วันที่ป๋ายจีก้าวเท้าเข้ามาที่นี่ นางขยันขันแข็งและช่วยงานหลายต่อหลายเรื่องอีกทั้งยังเป็นคนของนางเอง ครอบครัวที่เลี้ยงดูเด็กสาวเช่นนี้ขึ้นมาได้จะต้องไม่เลวเลย“ตอบนายหญิง ครอบครัวของข้ามีพ่อ แม่ น้องสาวหนึ่งคน น้องชายสองคนเจ้าค่ะ”เรื่องพวกนี้นางเขียนในประวัติชัดเจนก่อนเข้าจวนมาหากมิใช่เพราะความอดอยาก นางคงไม่ออกมาหางานทำแต่โชคดีที่นางได้มาอยู่ที่นี่ นายหญิงดีกับนางเสมือนพี่น้องที่แท้จริง นี่คือความโชคดีของนาง“เช่นนั้นพ่อแม่เจ้าทำงานอะไร? ”ป๋ายจีมิได้คิดอะไรมาก ดังนั้นจึงตอบตามความจริง“ตอนที่พ่อข้ายังหนุ่ม เขาเคยเป็นผู้ดูแลงานในจวนของเศรษฐี แม่ของข้าเคยทำงานในโรงเย็บผ้า ต่อมาเพราะอายุที่มากขึ้น ดังนั้นจึงไม่อาจทำงานได้ ก็เลยถูกเจ้านายไล่ออกเจ้าค่ะ”การจ้างงานในสมัยโบราณไม่ค่อยน่าเชื่อถือและไม่มีความมั่นคงพนักงานเองก็ไร้ซึ่งกฎหมายคุ้มครอง ดังนั้นเมื่อถึงวัยชราจึงต้องทนต่อความอดอยาก“ข้ากำลังจะทำธุรกิจที่ด้านนอก หนึ่งก็เพื่อหาเงินให้พวกเราใช้ สองเพื่อเก็บไว้เป็นสินเดิมของพวกเจ้า ข้าไม่วางใจให้ผู้อื่นดูแลร้านแห่งนั้น มิสู้เจ้าลองตามพ่อแม่ของเจ้ามาพบข้าหน่อย หากข้าดูแล้วเห็นว่าสามารถใช้งานได้ เช่นนั้นข้าจะให้พวกเขาดูแลที่นั่น ดีหรือไม่? ”คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้ป๋ายจีชะงักสองตามองดูนายหญิงเสมือนคนโง่ ตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก“แต่นายหญิงเจ้าคะ พ่อแม่ข้าอายุมากแล้ว น้อง ๆ ของข้าเองก็ยังไม่รู
