งทั้งคู่“ไม่มี”เมื่ออยู่ต่อหน้าหลินเมิ้งหยา หลงเทียนอวี้ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรราวกับสมองของนางมักมีความคิดแปลกประหลาดอยู่เสมอแม้แต่เขาเองก็ไม่รู้ว่าครู่ต่อไปนางจะทำอะไรเมื่ออยู่ต่อหน้านาง กลิ่นไอของความลึกลับมักวนเวียนอยู่รอบตัวเสมอ“หม่อมฉันได้ยินมาว่าอีกไม่กี่วันจะถึงวันเกิดของท่านอ๋องหรือเพคะ? ”นางก้มหน้าลง หลงเทียนอวี้จึงมองใบหน้าของนางได้ไม่ชัดเจนใบหน้าคมคายพยักหน้าลงด้วยความลังเลวันเกิดอย่างนั้นหรือ?นับตั้งแต่วันที่เข้าสู่วัยผู้ใหญ่ เขาไม่เคยจัดงานวันเกิดเลย“อืม”หลินเมิ้งหยาวางแผนบางอย่างในใจ ไม่ว่าจะพูดอย่างไร หลงเทียนอวี้ยังคงเป็นคนให้ข้าวให้น้ำนางอยู่เช่นนั้นนางควรจะหาเวลาตีสนิทให้มากกว่านี้“เช่นนั้น ในวันเกิดของท่านอ๋อง ท่านอ๋องสามารถปลีกตัวออกมาได้หรือไม่เพคะ? ”ช่วงนี้หลงเทียนอวี้ยุ่งมาก แม้หมิงเยว่จะไปแล้ว อีกทั้งยังมิมีใครกวนเขาอีก แต่โอกาสที่ทั้งสองจะได้เจอกันก็น้อยมากทุกครั้งที่ได้เจอกัน พวกเขาสนทนาเพียงไม่กี่ประโยคแล้วก็แยกจากไปแม้จะไม่รู้ว่าหลินเมิ้งหยาต้องการจะทำอะไร แต่เขาก็ครุ่นคิดอย่างจริงจัง วันนั้นเหมือนจะไม่มีงานสำคัญ“น่าจะไม่มีเรื่องอะไรต้องทำ แต่ถ้าหากมี ข้าจะบอกเจ้าก่อน”หลินเมิ้งหยารู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก นางหยักยิ้มกว้าง“เช่นนั้พวกเราสัญญากันแล้วนะเพคะ มาเถิด เกี่ยวก้อยกัน”ใช้นิ้วก้อยของตนเองเกี่ยวกับนิ้วก้อยของหลงเทียนอวี้ก่อนจะใช้นิ้วหัวแม่มือประทับกัน แม้จ
