้งหยาเอ่ยเสียงเรียบ แอบเช็ดถูมือที่เปื้อนน้ำมันลงบนชุดสีขาวของชิงหู“พวกผู้ชายมีอะไรน่ามองกัน อีกอย่าง เวลาชมดอกเก๊กฮวยก็ต้องมีคนอธิบายมิใช่หรือ? ”ชิงหูจ้องมองรอยเปื้อนน้ำมันบนเสื้อผ้าของตนเองด้วยความปวดใจ นี่เป็นชุดที่เขาซื้อมาใหม่นะ!ใครจะรู้เล่าว่าแม้แต่อาป๋ายกับอาเสว่ที่เพิ่งกินอาหารเสร็จก็วิ่งเข้ามาแทะชุดของเขาแต่หลินเมิ้งหยาเอ็นดูเจ้าสองตัวนี้เหลือเกินพยายามควบคุมขาตนเองไม่ให้เตะสัตว์ตัวน้อยทั้งสองออก แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นรอยเปื้อน“เฮ้อ ข้าว่าเจ้าอย่าแต่งตัวเป็นหญิงสาวเลยจะดีกว่า หรือเจ้าจะแต่งตัวเป็นฮูหยินดี? ”เพียงพูดถึงชิงหูที่แต่งกายเป็นหญิงสาว หลินเมิ้งหยาชะงักไปในทันทีท่าทางกรีดกรายเย้ายวน มิต่างอะไรกับโสเภณีในซ่องเลยแม้แต่น้อย“เฮ้อ ผู้หญิงอย่างพวกเจ้าเป็นประเภทหน้าซื่อใจคด พวกเจ้าไม่มีทางรู้จักความงามของใบหน้าที่โดดเด่นยิ่งกว่าพระจันทร์บนฟ้าของข้าหรอก จริงสิ เสี่ยวอวี้ เจ้าเองก็จะอยู่ที่ตำหนักหลิวซินใช่หรือไม่? ให้ข้าเตรียมชุดเผื่อเจ้าดีหรือไม่? ผิวพรรณเจ้าขาวเนียนนุ่ม ถ้าได้ใส่ชุดของหญิงสาวเจ้าจะต้องงดงามอย่างแน่นอน”หลินจงอวี้ส่งสายตารังเกียจไปทางชิงหูทันที คนที่ตกใจที่สุดเห็นจะเป็นป๋ายซูเพียงได้ยินคำพูดของชิงหู ป๋ายซูชักดาบของตนเองออกมา ก่อนจะพุ่งตัวออกไปด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร“หยุดเอ่ยวาจาไร้มารยาทกับนายน้อยเดี๋ยวนี้”ชิงหูถูกป๋ายซูไล่จนวิ่งไปรอบสวน หลินเมิ้งหยาหัวเราะคิ
