ปล่อยให้ใครเข้ามายังตำหนักหลิวซินทว่า จะต้องมีคนมากมายนับไม่ถ้วนมายังที่นี่ ถึงอย่างไรนางก็มิอาจวางใจ“ข้าเหนื่อยจะตายแล้ว แม่เด็กคนนี้ฝีมือการต่อสู้ไม่เท่าไร แต่วิชาตัวเบาล้ำเลิศอย่าบอกใครเชียว”อันที่จริงการต่อสู้เมื่อครู่ ชิงหูทำเพราะต้องการเหย้าแหย่ป๋ายซูเท่านั้นอันที่จริง คนที่สามารถเอาชนะชิงหูได้มีไม่มาก“อืม ป๋ายซูสู้ ๆ อีกหน่อยฝีมือในการต่อสู้พัฒนาขึ้น จงฆ่าเจ้าจิ้งจอกไร้ยางอายคนนี้ซะ”คนในตำหนักล้วนถูกชิงหูกลั่นแกล้งหัวเราะคิกคัก ราวกับว่าตำหนักแห่งนี้ไม่เคยมีเรื่องทุกข์ใจเลยแม้แต่น้อยไม่ว่าจะยินยอมหรือไม่ สุดท้ายวันชมดอกเก๊กฮวยก็มาถึงหลังจากผ่านช่วงเวลาอาหารกลางวัน แขกเหรื่อก็เริ่มทยอยมาแม้หลงเทียนอวี้กับไท่จื่อจะไม่แตกคอกัน แต่เพราะเขายังหนุ่ม อีกทั้งยังมีกำลังทางการทหารที่แข็งแกร่งยิ่งไปกว่านั้น หลงเทียนอวี้ยังแต่งงานกับคุณหนูสกุลหลิน ดังนั้นในสายตาของพวกขุนนาง เขาจึงเป็นคนที่มีความสำคัญค่อนข้างมากบ้านสกุลที่มีความสัมพันธ์อันดีต่อกันเหล่านั้นล้วนมาถึงอย่างรวดเร็วหนึ่งในนั้นคือสกุลเยว่“เยว่ฉีขอถวายคำนับพระสนมเต๋อเฟย ถวายคำนับพระชายา”หลังจากไม่ได้เจอกันพักหนึ่ง รูปร่างของเยว่ฉีผอมลงมากใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ซูบตอบลง เห็นโครงหน้าอย่างชัดเจน ทว่า อุปนิสัยของนางกลับไม่ร่าเริงสดใสเหมือนแต่ก่อน“อืม มาแล้วสินะ เปิ่นกงรู้ว่าเจ้ากับเมิ้งหยามีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน ไปเถิด ไม่ต้องมีพิธี
